Jano van Gool

In de Pers

The Tree of Life. Soeben ausgelesen: Thomas Verbogt – „Wenn der Winter vorbei ist“ (2020) - Keine 100 Seiten und auch keine 50 Seiten, nein genau eine einzige Seite brauchte es.... - David Wonschewski in:  lees meer
Nieuwe roman van Thomas Verbogt, een wrokloze boomer - Thomas Verbogt zoekt naar manieren om van het leven te houden en er zin aan te geven.... - Rob Schouten in: Trouw lees meer
De nieuwe roman van Thomas Verbogt is wijs, ontroerend en spannend - Is Thomas Verbogt weleens negatief besproken?... - Dries Muus in: Het Parool lees meer

Recent

Er zijn nog geen toneelstukken toegevoegd

Dagtaak

We zagen ze allemaal, de beelden van de eerste vaccinatie in de landen om ons heen, triomfantelijke beelden die ons met geruststelling mogen vervullen, maar zelf deinsde ik telkens een beetje terug. Moet er niet aan denken om als kwetsbare oudere met de halve wereld als getuige een injectie toegediend te krijgen. En dat er dan applaus komt.
Ze hadden allemaal een mondkapje voor, die kwetsbare ouderen, je kon dus niet heel goed zien hoe ze keken, maar ik dacht uiteraard aan hoe ik zelf kijk tijdens een prikje. In mijn kindertijd werd dan altijd tegen me gezegd dat ik een flinke jongen moest zijn. Ik wilde niets liever dan dat, dus deed mijn uiterste best me als flinke jongen te gedragen. Ik hielp mezelf door me te concentreren op het woord `flink’, wat dan een uitermate woord wordt. Spreek het maar een paar keer achter elkaar uit. Soms kreeg ik na de prik het compliment waarnaar ik snakte: “Klaar is Kees. Ja, je bent echt een flinke jongen.” Hoe oud was ik? Jaar of zes, denk ik. 
Daarna werd het een dagtaak om flinke jongen te blijven. Ben daar nog steeds mee bezig, hoor het me zelfs hardop zeggen: “Kom op, flinke jongen zijn.” Moet ik bijvoorbeeld een gesprek aangaan waarin ik absoluut geen zin heb. Of de band van mijn fiets oppompen in hevige winterse regen.
Qua injecties lukt het me nog steeds niet goed. Ik kan zelfs niet onbevangen gadeslaan hoe iemand een spuit krijgt. Kijk ineens enorm naar buiten of verdiep me als een gek in een boek. 
Tijdens mijn vaccinatie zal deze flinke jongen graag aan de praat gaan. Iets als: “Zo, nu begint er een ander leven.” Of ik de hulpverlener daarna een hand mag geven, geen idee. Zou ik graag doen. Ferme handdruk. En dan snel weg.