Jano van Gool

In de Pers

lekker tobben met de tragikomedie van Thomas Verbogt - Binnen één alinea van lachen naar huilen: lekker tobben met de tragikomedie van Thomas Verbogt ★★★★★ ... - Katinka Polderman in: De Volkskrant lees meer
Vogel, met Bram van der Vlugt - Vijfentachtig is Bram van der Vlugt, bijna dan, maar zijn hoofd weigert dat feest te vieren. Liever leert het nog lange teksten.... - DICK VAN TEYLINGEN, theaterkrant in: Theaterkrant lees meer
Hoe alles moest beginnen - Twee kinderen, Thomas en Licia, gaan met elkaar het verzonnen leven aan, want het echte leven vertrouwen ze niet.... - Thomas Verbogt in: Uitg. Nieuw Amsterdam lees meer

Recent

Er zijn nog geen toneelstukken toegevoegd

Kussens

Toen deze nieuwe eeuw nog niet zo lang aan de gang was, werd ik gebeld door Yarden. Dat had ik eerst niet in de gaten, wat ook kwam door de vriendelijke vrouw die zei: “U hebt aangegeven te willen praten over uw uitvaart.” Ik verzonk meteen in de vraag waar ik dat aangegeven had, aan wie en waarom. En voordat ik er erg in had, was ik vragen aan het beantwoorden als: “Wilt u begraven of gecremeerd worden?” Een nuttige kwestie natuurlijk, maar op dat moment had ik veel anders aan mijn hoofd. “Verwacht u meer dan 50 gasten bij uw uitvaart?” Ook dat is niets voor mij, zo’n vraag. Ik verdwaalde in vreemd gepieker, waardoor de mevrouw van Yarden alle ruimte kreeg. En ineens werd er een polis naar me gestuurd. Toen ik weer bij zinnen was, deed ik er verder niet aan mee.
Het is maar goed ook, lees ik nu. De cake is inmiddels geschrapt en mijn intimi krijgen een naheffing. De directeur van Yarden heeft uitgelegd waarom en die uitleg snap ik ongeveer. Niet waarom de dienstverlening (dat woord viel vaak) zo kostbaar is geworden.
Misschien is het reëel, maar ik zou zo graag zien dat het eens sterk werd verhelderd.
Het onderwerp werd uiteraard in het journaal behandeld en toen was er een zorgvuldige mevrouw te zien die kussens in een uitvaartzaal neerlegde. Ik meen dat ze iets zei waarin `knuffel’ voorkwam. “Voor de kinderen,” zei de mevrouw. Daarna zagen we een keurig verpakte man die plechtig theelichtjes aanstak in een bak vol zand. En ik dacht: waarom allemaal zo lelijk? En waarom is die lelijkheid zo duur? Natuurlijk schoten me ook de woorden `luxe broodjes’ en luxe noten’ te binnen, aanduidingen die rare razernij in mij veroorzaken.
Een frisse wind, alsjeblieft een frisse wind.