Jano van Gool

In de Pers

Hoe alles moest beginnen - Twee kinderen, Thomas en Licia, gaan met elkaar het verzonnen leven aan, want het echte leven vertrouwen ze niet.... - Thomas Verbogt in: Uitg. Nieuw Amsterdam lees meer
Wat is precies de bedoeling? - Van tijd tot tijd vraagt iemand wie de opvolger is van Carmiggelt. De vraag is even onzinnig als begrijpelijk.... -  in: Boekensalon lees meer

Recent

Er zijn nog geen toneelstukken toegevoegd

De Gelderlander

Krom

Met de problemen rond Zwarte Piet heb ik me nauwelijks bemoeid. Niet alleen omdat ik wel iets beters te doen had, maar ik vond het ook nuttig voor mijn karakter me introvert te beheersen. Ik schaamde me een beetje. Dat dus wel. Het is een vorm van schaamte die ik vaak voel, en waarmee ik niet uit de voeten kan. Wat het is, kan ik ook niet goed uitleggen. Misschien moet ik daarover eens een psychiater raadplegen. Maar goed, ik vond het dus beter geen duit in het zakje te doen in de problematiek rond Zwarte Piet, maar over de oplossingen wil ik wel  iets zeggen.

Werk

Voor het stoplicht sta ik achter twee mannen. Ze zijn druk in gesprek. Als het groen wordt, slaat de ene man de andere op de schouder en zegt: `Ik ga er vandoor, want ik moet nog een tafel zagen.’ Hij zwaait, de andere man zwaait ook en ik denk na over die handeling, een tafel zagen. Zoiets heb ik nog nooit gedaan. Sterker nog: ik heb nog nooit stilgestaan bij de mogelijkheid. In mijn leven heb ik al aan heel wat tafels gezeten, maar tot nu toe is het geen seconde in me opgekomen er zelf een te maken. Een stoel trouwens ook niet.

Bierfeesten

Op zondagochtend kijk ik soms televisie. Het is meer een terloopse activiteit dan dat ik mijn volle aandacht mobiliseer.  Dat kan echter zelden als staatssecretaris Teeven in beeld komt. Die eist je meteen op. Hij kijkt altijd alsof hij je enorm op je donder wilt geven. Zoals gisterochtend, iets na half tien, praatprogramma. Hij spreekt ernstig over gevangenisstraf, maar ineens vraagt de zonnige presentatrice schalks iets over schnitzels. Dit onderwerp overvalt me. De staatssecretaris niet.

Drukwerk

 Mannenbladen gaan verdwijnen. Ik heb het over Nieuwe Revu, Playboy en Panorama. De uitgever moet bezuinigen. Wie vindt het erg? Hebben mannenbladen nog een functie in onze samenleving? Ik heb nu twee keer het woord `mannenbladen’ genoteerd en dan krijgt het iets heel doms. Nog een keer: mannenbladen. Ik stel me de man voor die naar de tijdschriftenwinkel loopt met het voornemen een mannenblad te kopen. Lang geleden schreef ik soms een verhaal voor de Playboy, drie keer, geloof ik. Ik kreeg er veel geld voor.

Kijken

Soepel woord: rijstrook. Vooral als je het hardop uitspreekt. Daarom is het zo jammer dat er altijd iets mis mee is wanneer het in een verkeersbericht voorkomt. Dan hoor je dus dat er ergens een file is, ten gevolge van een ongeluk, en er twee rijstroken dicht zijn. Wat ik dan weer wel heb is dat ik blij ben dat ik niet bij dat ongeluk betrokken ben en ook niet in die file sta. Dat is een beetje egocentrische blijdschap, besef ik, maar toch kan ik me er heel licht door voelen, en daarvan krijg ik energie.

Keuze

 In Trouw lees ik een interview met de theoloog Marco Derks. Hij wilde predikant worden, maar dat kon niet omdat hij homo is. Hij zegt: `Er was nooit een keiharde veroordeling.’ Het probleem is: `In de gereformeerde context heb je altijd wat uit te leggen als homo.’ Ik vraag me af wat dat dan is. Antwoord: zijn identiteit. Het is makkelijk om hier grapjes over te maken, grapjes die van boosheid en onbegrip getuigen. Ik heb ze ook wel paraat, maar ik laat ze maar voor wat ze zijn. Toch zit mijn onbegrip me dwars. Is God het hiermee eens?

Weggewaaid

 Door de wintertijd is er meer licht in de vroege ochtend. Het is net alsof de winter bijna voorbij is en we op weg zijn naar de zomer. Ook daarom draaide ik gisterochtend om de dag goed te beginnen het lied Perfect Day van Lou Reed. In de vroege jaren zeventig hoorde zijn muziek zeer bij mijn leven. En van Perfect Day krijg ik nog steeds niet alleen zin in de dag, maar in ongeveer alles. In de stilte na het lied hoorde ik het donkere geluid van de storm en ik was benieuwd wat daarover te melden viel.

Aangestoken

 Morgen gaat een musical over Wim Sonneveld in première. Ik denk niet dat ik die voorstelling zal gaan zien, want ik houd niet van imitaties. Maar ik ben blij dat Wim Sonneveld weer even opgetild wordt. De Grote Drie, zo heetten ze in mijn jeugd, Wim Kan, Wim Sonneveld en Toon Hermans. Kan was alleen op de radio te horen, ja, later kwam hij ook op televisie, maar toen was hij al een beetje aan het wegzakken. Hermans en Sonneveld zorgden voor televisieavonden waar lang naar werd uitgezien. Ik herinner me de volle vrolijke huiskamer en dat iedereen er ontzettend veel zin in had.

Telefoons

 Absoluut niet blij. Dat is vaak de reactie van mensen op kwesties waaraan ongunstige kanten zitten: `Ik ben absoluut niet blij.’ Of: `Ik word er niet blij van.’ Ik denk dan altijd even na over het woord `blij’. Ik ben het vaker niet dan wel, maar wat is het precies, hoe zou ik het omschrijven? Ik lees een interview met minister Plasterk en die zegt absoluut niet blij te zijn met het gedrag van de Amerikaanse inlichtingendienst. En dan gaat het dus over het afluisteren van telefoongesprekken.

Macht

 Oké, heel even. Ik ga niet schreeuwen, ik beheers me, ik schop ook niets omver, ik zit zo vol respect dat ik me nauwelijks kan bewegen. Drie keer in mijn leven was ik Zwarte Piet en ik zeg het meteen eerlijk, want eerlijkheid is in deze gevoelige kwestie het beste: ik vond het lekker. Het is ingewikkeld dit uit te leggen. Ik ben een blanke man van 1,94. Het wordt me nooit gevraagd, maar als iemand zou vragen of ik tevreden over mezelf ben, zou ik antwoorden dat ik dat echt niet weet. En dat is waar. Ik wéét dat ook niet. Zelfs de gedachte aan die vraag schuif ik ver van me weg.

Pagina's