Jano van Gool

In de Pers

The Tree of Life. Soeben ausgelesen: Thomas Verbogt – „Wenn der Winter vorbei ist“ (2020) - Keine 100 Seiten und auch keine 50 Seiten, nein genau eine einzige Seite brauchte es.... - David Wonschewski in:  lees meer
Nieuwe roman van Thomas Verbogt, een wrokloze boomer - Thomas Verbogt zoekt naar manieren om van het leven te houden en er zin aan te geven.... - Rob Schouten in: Trouw lees meer
De nieuwe roman van Thomas Verbogt is wijs, ontroerend en spannend - Is Thomas Verbogt weleens negatief besproken?... - Dries Muus in: Het Parool lees meer

Recent

Er zijn nog geen toneelstukken toegevoegd

De Gelderlander

Feitjes

Tijdens het natafelen ging het gisteren ineens over het televisieprogramma De Slimste Mens. Of ik dat gezien heb? Ja, heb ik. Dat is het type programma waar ik soms naar kijk, het liefst in gezelschap, want ik heb de hinderlijke gewoonte hardop mee te doen en dan wil ik graag dat mijn razendsnel geproduceerde én juiste antwoorden ook door anderen worden gehoord. Luister eens wat ik allemaal weet! Gretig incasseer ik complimenten. Graag zou ik hier vanaf willen, maar dat lukt niet.

Bergafwaarts

Vorige week zag ik de heer Brinkman in het ochtendprogramma Vandaag de Dag (`met Roos en Leonie’), Elco Brinkman, Eerste Kamerlid voor het CDA. Hij zat daar met het oog op de Provinciale Statenverkiezingen in maart, verkiezingen die steevast `niet zo belangrijk’ worden genoemd, vorige week natuurlijk ook door Roos of Leonie. Uiteraard ontkende de heer Brinkman dit verontwaardigd. Wat moest hij anders? Hij adviseerde `de gewone mensen’ op het CDA te stemmen. Ik ben een gewoon mens en op een paar uitzonderingen na, bestaat ook mijn omgeving uit gewone mensen.

Denksport

Van sommige problemen ben ik me maar vaag bewust. Bijvoorbeeld van de onrust die er leeft in de wereld van de denksporters. Toen ik kind was, maakte het woord `denksport’ grote indruk op me. In de vriendenkring van mijn ouders bevond zich een befaamd schaker, een wat stille man die in een andere wereld leek te leven. Hij had ook altijd donkere, iets te krappe kleding aan. Ik sloeg hem met ontzag gade en voelde een verbondenheid die ik pas later begreep. Als tienjarige damde ik soms met een buurjongen, van wie ik nooit won.

Aanpak

Het moet een gat in de markt zijn: een kalender waarop de dagen te zien zijn die speciaal zijn. Nu is iedere dag speciaal, voor wie wil, maar ik bedoel dus een dag als gisteren: toen was het Internationale Knuffeldag. Wist ik niet. En nu ik dit noteer, ben ik, geloof ik, blij dat ik het niet wist, want wat te doen? Ik doe graag mee met alles wat het leven mooi maakt, ben dus ook bereid internationaal te knuffelen, maar heb een klein probleem met het woord: ik spreek het niet graag uit.

Prikkelen

Het woord `wauweffect’ kende ik niet. Ik kwam het gisteren tegen in een artikel over voedsel. Daarin stond dat de hotelketen Van der Valk ook versmarkten gaat starten. En zo’n versmarkt moet een wauweffect hebben, omdat daar  `aan alles is gedacht’. Iets in mij zegt dat ik niet zo snel naar die versmarkt zal gaan, maar het woord houdt me bezig. Ik weet nog niet wat ik ervan vind, maar wel dat ik een groot voorstander ben van het bedoelde effect. En dan niet alleen in een versmarkt, maar in het dagelijks leven als geheel.

Feestje

Klein leed kan me soms monter stemmen. Dan heb ik het over leed waar niemand last van heeft. Misschien zelfs niet degene die het leed wordt aangedaan. Ja, het is wel leed, maar het is te overzien. En leed dat te overzien is, moeten we maar nauwelijks als leed beschouwen. (Als je een paar keer achter elkaar `leed’ noteert, zoals nu, wordt het een woord van niks. Net zoals `vork’. Of `tuitje’.) Het leed begint bij Sonja Bakker, die nog steeds afslankgoeroe wordt genoemd. Lang niet meer aan haar gedacht. Wist ook niet dat ze nog steeds actief was, als afslankgoeroe dus.

Aanstellerij

Blauwe Maandag, dat is het vandaag, de deprimerendste dag van het jaar. Vaak wordt het in het Engels gezegd, Blue Monday, want dat klinkt beter, beetje verder weg, maar Blauwe Maandag is ook oké. Moest even opzoeken waarom het ook alweer een nare dag is. Slap schokje van herkenning: van goede voornemens is niets terechtgekomen, geld is op, het jaar duurt nog lang, de vakantie is pas over een paar maanden, dat soort kwesties. Met die vakantie valt het volgens mij wel mee, want half Nederland gaat spoedig `naar de sneeuw’, zoals dat altijd lekker nonchalant genoemd wordt.

Lekker

Altijd geef ik mezelf een opdrachtje mee. Als ik bijvoorbeeld naar de supermarkt loop, traject van een minuut of acht, wil ik het begin hebben van een lezing die ik overmorgen geef. Voordat ik door de huisarts word geroepen, moet ik in zijn wachtkamer de eerste twee zinnen van een column voor de krant klaar hebben. Dat soort dingen. Nog nooit heb ik me verveeld in mijn leven, maar ik geef me daar ook de kans niet toe. Zou ook een opdrachtje kunnen zijn: weten wat het is me te vervelen. Nee, toch maar niet, zonde van de tijd.

Leeuw

Inmiddels weet ik natuurlijk welk reclamespotje de Gouden Loeki won, maar gisteravond heb ik niet gekeken, want waarom zou je naar zoiets kijken? Wel vroeg ik me af waarop ik zou stemmen. Ik moet wel meteen bekennen dat ik zelden aandachtig kijk naar die filmpjes. Zeer lang geleden was er een reclame die ik leuk vond. Dan ging er iets verschrikkelijk mis en op het eind hoorde je: even Apeldoorn bellen. Eerlijk gezegd weet ik niet meer waarom je dat moest doen, ja, vanwege een verzekering, maar welke, geen idee. Jammer dat ze daarmee niet zijn doorgegaan.

Wachten

Een dingetje. Zo zeg ik het altijd. Dat ik even voor een dingetje in het ziekenhuis was. Een dingetje hoort er nu eenmaal bij. Maar een dingetje wordt al gauw een ding. Dat komt door de medische molen. Die begint te draaien en jij draait mee. En je kunt er niet uit, net zoals je niet uit een rijdende trein kunt stappen. Daarom worden we allemaal andere mensen zodra we de drempel van het ziekenhuis over zijn.

Pagina's