Jano van Gool

In de Pers

Hoe alles moest beginnen - Twee kinderen, Thomas en Licia, gaan met elkaar het verzonnen leven aan, want het echte leven vertrouwen ze niet.... - Thomas Verbogt in: Uitg. Nieuw Amsterdam lees meer
Wat is precies de bedoeling? - Van tijd tot tijd vraagt iemand wie de opvolger is van Carmiggelt. De vraag is even onzinnig als begrijpelijk.... -  in: Boekensalon lees meer

Recent

Er zijn nog geen toneelstukken toegevoegd

De Gelderlander

Stemming

Bij ieder bericht over mijn geboorteplaats Nijmegen spits ik de oren. Niet dat ik denk: wat nu weer?, nee, maar ik voel altijd lichte spanning en soms grote vreugde.

Wortels

Vandaag is het blauwe maandag, dus echt een dag om me weer eens met eten bezig te houden. Ik lees een artikel van psycholoog Aukje Verhoeven die alles weet van `ongezonde associaties’. Daarmee bedoelt ze bijvoorbeeld dat je meteen trek krijgt in een hamburger bij het zien van de gele M van McDonald’s. Heb ik niet – tot mijn opluchting, want die gele M zie ik regelmatig en in de namiddag moet ik dan even iets van me af schudden, zeker als ik in de auto zit en me flauw voel.

Orde

Het is 13 januari, het nieuwe jaar is nu niet meer nieuw, maar toch kreeg ik deze week nog een keer of drie de beste wensen op mijn gezicht gekust. Is daar iets op tegen? Is niet iedere dag een dag om elkaar het allerbeste te wensen? Ja en nee.

Poging

Er zijn mensen die vaak een stuk zeggen. Een stuk dit, een stuk dat. Een stuk verantwoordelijkheid bijvoorbeeld: “Voor hun thuissituatie voel ik een stuk verantwoordelijkheid.” Met thuissituatie ben ik ook niet blij, maar een stuk verantwoordelijkheid vliegt me een beetje aan. Toch voelde ik deze dagen een stuk erkenning. Dat overviel me, maar toch was het er ineens, een stuk erkenning. Dat kwam door berichtgeving uit Frankrijk. Een groep schrijvers, journalisten en actrices onder wie de betoverende Cathérine Deneuve, vindt dat de MeToo-beweging niet moet overdrijven.

Trafo

Op de badkamer bevindt zich in een bol een lampje. Daaraan hangt een draadje en als je daaraan trekt, gaat het lampje aan. Niet alleen het lampje, maar ook de ventilator. Ik ben nog steeds iemand die zoiets kan bewonderen. Ik ben opgevoed door een moeder die vaker dan andere mensen zei: “Wat kunnen ze toch veel, hè.”

Stoerheid

In mijn roman Kleur van geluk uit 2013 schrijf ik dat iemand lijkt op `de Franse zangeres die een paar jaar daarvoor het Eurovisie songfestival won, een meisje van zeventien of achttien met een onbevangen gezicht, vrolijke ogen en een bovenlip die een beetje pruilt als ze haar mond sluit. Ze heeft ook dat glanzende blonde haar dat net tot onder haar gezicht valt.’

Werkvlees

Op de radio hoorde ik een fragment van een gesprek over het verschijnsel winterdepressie. Ik heb daar zelf geen last van, geloof ik, hoewel ik minder van de winter houd dan een paar jaar geleden. Ik heb nu weer zin in de zomer, in ieder geval in dagen met meer en langer licht.

Billen

Hoewel ik ben opgegroeid in een felle feministische golf, ben ik de laatste maanden ten aanzien van vrouwen meer op mijn hoede dan toen. In die dagen was je al fout bezig als je de deur voor een vrouw openhield, want dan wilde je vast iets meer dan alleen die deur openhouden. Ik heb toen wel mijn manieren geleerd en ja, ben er ook een beetje timide van geworden. En wij, Verbogtjes, zijn van nature al wat verlegen, dus soms durf ik me in vrouwelijk gezelschap nauwelijks te bewegen.

Pindakaas

Soms moet je zwakke punten gewoon maar toegeven: ik weet nog steeds niet, echt waar, wat verzadigde en onverzadigde vetten zijn. Is me al vaak uitgelegd en ik luisterde altijd aandachtig, steeds bleker wordend, maar blijkbaar is het geen informatie die ik muurvast opsla. En ik voeg er meteen aan toe: misschien wil ik het wel niet. Terwijl ik er toch aan hecht gezond te leven en ook min of meer in de gaten heb hoe dat ongeveer moet. Bij gezond leven hoort kennis van verzadigde en onverzadigde vetten.

Begin

De eerste hevige storm in mijn leven maakte ik mee eind januari 1953. Ik was zeven weken oud en mijn ouders en ik logeerden in de geboorteplaats van mijn vader, in het diepe westen van Brabant, tegen de grens van Zeeland aan. Natuurlijk was ik me niet bewust van die storm, maar toch is hij ergens in mijn herinneringen. Een vriend van me herkende als erg jong kind de muziek die zijn moeder vaak draaide toen ze zwanger was van hem. Het zijn geen herinneringen, het iets wat eraan voorafgaat.

Pagina's