Jano van Gool

In de Pers

The Tree of Life. Soeben ausgelesen: Thomas Verbogt – „Wenn der Winter vorbei ist“ (2020) - Keine 100 Seiten und auch keine 50 Seiten, nein genau eine einzige Seite brauchte es.... - David Wonschewski in:  lees meer
Nieuwe roman van Thomas Verbogt, een wrokloze boomer - Thomas Verbogt zoekt naar manieren om van het leven te houden en er zin aan te geven.... - Rob Schouten in: Trouw lees meer
De nieuwe roman van Thomas Verbogt is wijs, ontroerend en spannend - Is Thomas Verbogt weleens negatief besproken?... - Dries Muus in: Het Parool lees meer

Recent

Er zijn nog geen toneelstukken toegevoegd

De Gelderlander

Leuks

Gisterochtend was er op de radio een gesprek met een hoge manager van de politie. De presentator noemde zijn functie, maar die klonk zo ingewikkeld dat ik die nauwelijks kan reproduceren. Als ik het kort door de bocht samenvat ging hij over lawaai en overlast. Van dat laatste ben ik niet helemaal zeker. 

Consumenten

Ah, daar is de vage kennis die niet voor niets een vage kennis is. Je hebt haast, niet echt, maar toch genoeg om het haast te noemen, en dan loop je bijna tegen de vage kennis aan. Die vraagt onmiddellijk hoe het met je gaat, maar wacht je antwoord niet af en begint over zichzelf te praten, en niet zo’n beetje ook. Het is een egomaan betoog dat je nauwelijks kunt onderbreken, maar dat doe je toch, na een minuut of tien: “Sorry, ik moet nu echt gaan. Dadelijk staat er bezoek voor de deur.” 

Cadeau

Erg te moeten zeggen maar toch vroeg ik me even af: zet ik de klok vannacht nu voor- of achteruit? Die vraag duurde niet zo lang als een paar jaar geleden, want inmiddels heb ik het ezelsbruggetje onthouden: voorjaar vooruit. Zelfs het onthouden van dat ezelsbruggetje kostte enige moeite. 
Zomertijd en wintertijd, het is allemaal begonnen in 1977, vanwege de oliecrisis –heeft het geholpen? Waarom ik dan toch ieder jaar moet beseffen hoe het ook alweer zit, snap ik niet. Misschien omdat het iets raars heeft, dat gerommel met tijd. 

Getetter

Soms denk ik aan de laatste dagen van het jaar. Ik hoor bij de mensen die dan een beetje wegzinken in zachte melancholie en in die stemming gaan mijmeren over de gebeurtenissen van het bijna voorbije jaar. 

Doppinda’s

Kwam bekoorlijk aan, foto gisteren in deze krant: grootvader met twee kleinkinderen versieren een kerstboom. Geen foto van vorig jaar, nee nu, oktober. Achter de kleinzoon zag ik op een sierlijk tafeltje ook nog zo’n kerstding staan dat zich nauwelijks laat omschrijven, wat je met veel kerstdingen hebt: vrolijk kerstmannetje en een bal, wat groene details, soort kerkje, het is lelijk en heeft ook iets gezelligs zonder dat je kunt zeggen wat dat is. Veel kerstgezellige warenhuisobjecten zijn geheimzinnig . 

Prik

Waarom lezen we gefascineerd over het leed van anderen? Waarom kijken we naar een film die begint met een psychopathische clown met een hakbijl op weg naar een boerderij? Misschien doen we dat om ervan te leren. Leed kan te voorkomen zijn als je sommige dingen niet doet. Welke dingen? Nou, de dingen waarover je net gelezen hebt. En als je een clown tegenkomt op een plek waar je die niet verwacht, moet je niet meteen denken dat hij grappige kunstjes gaat vertonen. We worden er dus wijzer van, van zo’n boek of film. 

Mosselen

Er zijn mensen die altijd iets willen zeggen, ook als het écht niet hoeft, een commentaartje, meninkje, grapje. Of per se iets willen delen, meestal over het weer: “Stevig windje.” Meestal kun je er nauwelijks op reageren, ja, met “Zeg dat wel” of om een grapje luchtig lachen. Heb ik bezwaar tegen deze mensen? Nee, in principe niet, maar toch probeer ik ze te mijden. Ik kan dan ineens een hoek omslaan of net doen of ik iets vergeten ben, klapje tegen het voorhoofd en hoofdschuddend rechtsomkeer maken.

Meppen

In het journaal zie ik veel vreemde grimmigheid van mensen die zich verzetten tegen de maatregelen van de overheid. Vaak is het beschamend. Ik denk dan telkens dat het gelukkig ver bij me vandaan gebeurt, wat natuurlijk onzin is, maar ik wil het graag denken.

Rust

De dag na de persconferentie van de premier en minister Hugo werd onze straat weer autovrij. Dat wás die al sinds halverwege de zomer, maar de afgelopen maand niet, vanwege werkzaamheden, gasleidingen. Min of meer het tegendeel van autovrij. 

Intimiteit

Leek me wel wat, een blokjesverjaardag. Woord kende ik niet, het verschijnsel evenmin, maar de premier had het er dinsdagavond over. Dus dat niet alle gasten tegelijk komen, maar in blokjes van vier of twee of drie (hangt er vanaf of er een boa in de buurt is).
Mijn verjaardag vier ik maar af en toe. Meestal houd ik er niet van. Wie wel vragen en wie niet en daarom wordt het nogal vol en krijg je nauwelijks de kans om met iemand een woord te wisselen. Als je je dan na een paar uur afvraagt wat er precies is gebeurd, zou je dat nauwelijks kunnen zeggen.

Pagina's