Jano van Gool

In de Pers

Hoe alles moest beginnen - Twee kinderen, Thomas en Licia, gaan met elkaar het verzonnen leven aan, want het echte leven vertrouwen ze niet.... - Thomas Verbogt in: Uitg. Nieuw Amsterdam lees meer
Wat is precies de bedoeling? - Van tijd tot tijd vraagt iemand wie de opvolger is van Carmiggelt. De vraag is even onzinnig als begrijpelijk.... -  in: Boekensalon lees meer

Recent

Er zijn nog geen toneelstukken toegevoegd

De Gelderlander

Jong

Eergisteren, op verkiezingsdag, zat ik ‘s avonds laat in de auto en natuurlijk volgde ik via de autoradio de stand van het land dat steeds meer aan landschap wordt waarin je niet weet welke kant je op moet kijken. Overal is immers iets te zien dat je aandacht trekt. Heeft voor- en nadelen, maar dat heeft bijna alles.
Ik vind het altijd interessant lijsttrekkers te horen die er niet al te best voor staan, maar net doen alsof dat juist goed is, sterker nog alsof er toch sprake is van winst.

Voorrecht

Een zonnetje is net niet voldoende. Dat zeiden ze gisteren al vroeg op de radio: dat er een zonnetje zou zijn. De lente is begonnen, je moet zonder jas naar het stembureau kunnen lopen, met dat mooie lentelied van Anouk in je hoofd. Maar dus net niet.

Chief

Gisteren was ik niet vergeten dat het De Internationale Dag van het Geluk was. Stond zelfs in mijn agenda. Toen ik zondag de nieuwe week bestudeerde, zag ik het al en ik voelde lichte spanning, want wat te doen?
Ik las dat er bedrijven zijn die een medewerker in dienst hebben voor het werkgeluk van de collega’s. Woord was nieuw voor me, werkgeluk. Dacht ik gisteren even over na, want dat is het minste dat je kunt doen op De Internationale Dag van het Geluk.

Wijken

Ja, wat wil ik van de gemeente? Wat wil de gemeente van mij? Heeft alles met elkaar te maken. Zelden was ik zo’n zwevende kiezer. Soms kijk ik mezelf na, terwijl ik zweef, het centrum van de stad uit, over de buitenwijken, over de weilanden en de bossen, en even voel ik het zachte verlangen het zo maar te houden.

Stemwijzer

Regelmatig voel ik het voornemen wat zorgvuldiger `ergens in te gaan staan’ – die uitdrukking gebruik ik nooit, maar is er nu ineens, wat waarschijnlijk komt omdat ik iets aansnijd waarmee ik slecht uit de voeten kan.
Natuurlijk op de eerste dag van het jaar wanneer ik door de vroege ochtend loop. Dan denk ik: ik ga alles anders aanpakken. Dat `alles’ vind ik een paar minuten later veel te veel en dan beperk ik me tot: ik ga véél anders aanpakken. En een paar minuten later vraag ik me af: wát dan?

Douche

Gisteren was het Wereld Slaapdag. Die is er altijd vlak voor het voorjaar, maar ik had het helaas te druk om in de dag op te gaan. Waar ik in mijn hoofd wel bij stilsta is dat het vandaag de laatste dag is van de Week van het Geld, een week die niet voor mij bedoeld is, maar voor kinderen van de lagere school. Ze leren omgaan met geld, voor zover dat te leren is.

Swingend

Op het grote station van Utrecht sta ik voor het bord met de dienstregeling, het ouderwetse bord, dus met de grote gele plakkaten waarop vertrektijden en bestemmingen zijn gedrukt. In mijn agenda noteer ik er een paar voor straks. Kan ik ook wel onthouden, maar een notitie in mijn agenda vind ik makkelijker. Achter me hoor ik een stem: “Hé Thomas!” Er staat een jonge vrouw in een mooie lange leren jas. Ze heeft een grote bril op. Ik groet haar vriendelijk en ondertussen zoek ik haar naam, maar het kan ook best zijn dat ze mij wel kent en ik haar niet.

Douche

Iedereen kent het: er komt iemand binnen en je wéét meteen dat er iets gaat gebeuren, iets vrolijks, iets storends, in ieder geval iets, de binnenkomer straalt het uit. Kan in een wachtkamer zijn, een rustige winkel, een kamer vol kalme verjaardagsvisite, een kleine theaterzaal.

Mogelijkheden

Bij de uitgang van de supermarkt staat een vrouw met een collectebus. Het is geen bus meer, maar een groot lichtgroen ding van kunststof, maar we blijven het een bus noemen. Ook daarom denk ik met weemoed terug aan de collectebus van niet zo lang geleden, van ijzer en een diepgroene kleur. Als de collectant ermee rammelde, kon je goed horen dat het menens was met de collecte. Had ik nodig, want had er altijd gemengde gevoelens bij. Meestal ging het om een goed doel waarvan ik vond dat het normaal was dat wij er als beschaafde samenleving gewoon voor zorgden.

Voorjaar

Nieuw dit jaar is dat ik nú al etiquette-experts lees over ons gedrag op de terrassen. O ja, schoot het door me heen, die zijn er binnenkort weer. Nog iets meer zon en iedereen zit er weer alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, als we geen winter en herfst achter de rug hebben, ja, alsof we maar héél even binnen zijn geweest.

Pagina's