Pijpje

Of ik iets met tuinkabouters heb, weet ik raar genoeg niet. In het begin van mijn leven in ieder geval wel. Kwam door mijn grootvader. Niet dat hij een tuinkabouter was, hij had er een paar.
Ik heb het inderdaad over tuinkabouters van steen of kunststof, niet over menselijke, want die zijn er ook, althans ik denk dat, éven, wanneer ik ze zie, terwijl het in principe niets zegt over de kwaliteiten van zo’n persoon. Frans Timmermans bijvoorbeeld, tuinkabouter. Hans Spekman. Ook vrouwen: Ankie Broekers-Knol. Maar nogmaals, het is meer een vluchtige gedachte dan een oordeel.
Terug naar de tuinkabouters van mijn opa, de vader van mijn vader. Voor het huis waar hij en mijn oma woonden, was een grote tuin. En in die tuin een bescheiden vijver met een bruggetje eroverheen. Op die brug een vissende tuinkabouter. Ook stond er molen, met echt draaiende wieken, zelf door mijn opa gebouwd. Uit het raam ervan zwaaide een vrolijke tuinkabouter. En er was nog een derde, een die een pijpje rookte en daadkrachtig een schep vasthield.
Wanneer ons gezin er op bezoek ging, deed ik er lang over om bij de voordeur te komen. Graag ging ik op in een kleine wereld die niet echt was, die niets te maken had met de tijd waarin we leefden, waar niets gebeurde dat voor ook maar een spatje verontrusting zorgde. 
Ik dacht aan die verdwenen tijd die niet echt verdwenen is, toen ik een interview las met een directeur van Action, een winkel waarin ik één keer was en meteen voor het laatst. Hajir Hajji heet ze en ze vindt de tuinkabouter (daar te koop) ‘een heel relevant item’: ‘(…) hoort bij plezier hebben in het leven en genieten van het moment.’
Toch een van mijn levensdoelen: ook zo’n relevant item te zijn!