Graag herhaal ik hier dat niets lang geleden is. Ik heb het niet over de oertijd, nee, over het leven dat je leeft. Misschien moet ik voor mezelf spreken: mijn leven.Neem bijvoorbeeld mijn puberteit. Ik hoef niet mijn best te doen me te herinneren wie ik toen was en wat ik deed. En vooral wat ik niet deed. Mijn puberteit was zo hevig dat ik dikwijls denk dat die nog steeds niet helemaal voorbij is. Ik kan bijvoorbeeld fel, iets té fel denken: dat maak ik zélf wel uit. Terwijl die gedachte niet per se hoeft. Ik kan best even stilstaan bij wat anderen ervan vinden. Of de vijf typische puberteits... lees meer