Voor me fietst een man die ontzettend hard Happy Birthday fluit, niet alleen hard, maar ook ontzettend zuiver. Net kunst. En als het klaar is begint hij opnieuw. Ik blijf even achter hem fietsen, want van dat soort uitingen word ik altijd nieuwsgierig. En vrolijk.
Behalve de sportvraag ‘Wat ging er door je heen?’ is er een nog ergere. Maar ‘Wat ging er door je heen?’ is al erg. Er zijn varianten van: ‘Wat doet het met je?’ en ‘Hoe voelt het nu?’. Misschien nog wel een paar, maar die heb ik verdrongen. Ik schreef er al vaker over, verbaasd als ik ben dat het maar niet ophoudt. Niet door mij, nee, er moet toch een hoofdredacteur zijn die er een punt achter zet.
Bij een studio waar ik voorstelling voorbereid, hoort een kleine keuken. Op het bakje waarin vorken liggen staat ‘vorken’. Op het bakje met de messen ‘messen’ en het zal niemand verbazen dat op het bakje met de lepels ‘lepels’ staat. Vertederende overbodigheid. Je kunt zeggen: dat zie je toch. Maar het is ook een eerbetoon aan de identiteit van de dingen. Je gaat er minder achteloos mee om. Dat bevalt me.
Gelukkig was er een paar honderd meter verder een tankstation, want ik moest even tot rust komen, geschrokken als ik was door een bericht op de autoradio.
In de tweede helft van dit jaar zullen er vast behoorlijk wat lokale verenigingen bijkomen. Het is niet moeilijk een club uit de grond te stampen. Ik ken mensen die net als ik zo nu en dan graag een wandelingetje maken om te zien wat voor wonderlijks zich afspeelt in het alledaagse leven. Misschien moeten we ons verenigen om bijvoorbeeld wekelijks te praten over wat ons allemaal is opgevallen, wekelijks een top 10 opstellen van buitengewone momenten. Misschien ook een tijdschriftje, geen digitaal, nee, eentje waarin je luchtig kunt bladeren, met plaatjes.
Even, gelukkig maar heel even, voelde ik de neiging mezelf op de borst te kloppen. Misschien mag dat af en toe, als niemand het ziet, maar toch liever niet. Kan zijn dat het wat te zuinig gedacht is, maar kom op, laat ik erover ophouden. Waar heb ik het over? Gisteren sloeg ik in de kranten die ik las, alle voetbalberichten over. Lekker was dat. Je kreeg veel extra tijd cadeau. Daarom had ik alle ruimte in deze krant te blijven hangen bij een artikel waarboven stond: Gat in de hand of hand op de knip. Mooi ouderwets woord: knip. Heeft ook iets parmantigs.
Lekker rustig is het in ieder geval wel. Mag je natuurlijk niet denken, maar ik dacht het toen ik gisteren in de vroege ochtend het laken over mijn hoofd trok en naar een diepe slaap hoopte vertrekken. Ja, ik dacht ook nog even aan de schaamte van Quinten Timber die een van de slechtste penalty’s nam die ik ooit zag. Bij voetbal op dat niveau, voeg ik er haastig aan toe, want zaterdagochtend langs de lijn bij SDZ (Samenspel Doet Zegevieren) zie ik ze vaker. Maar ik geloof niet dat er daar schaamte bij komt kijken
Terwijl ik dit schrijf, merk ik dat het een maandag is vol wedstrijdspanning die nu wel meevalt, maar straks veeleisend kan worden. Het soort spanning waaraan ik erg gehecht ben, ook omdat er ergens in een uithoek van mijn gedachten de vraag ritselt waar het in hemelsnaam allemaal over gaat, met in het kielzog van die vraag een andere: ‘Zijn er geen belangrijkere dingen?’ Antwoord op die vraag weet ik meteen: ja! Ik sta op voor de wedstrijd Nederland-Marokko. Is lekker blijven slapen niet veel nuttiger?
Toen ik met roken stopte, ergens begin deze eeuw, werd er heel veel over gepraat, over stoppen met roken dus. Op verjaardagen, na een diner, op het werk, het begon saai te worden, vooral omdat je de overwegingen van voor- en tegenstanders uit je hoofd kende. Als je gestopt was, moest je vaak vertellen hoe dat voelde en of het fijn was dat je per maand ontzettend veel geld overhield en wat je daarmee dan deed.
Toen ik donderdagnacht de televisie aanzette voor Nederland-Tunesië dacht natuurlijk terug aan andere sportgebeurtenissen die ik in de nacht meemaakte, de laatste jaren is het soms tennis, maar in de jaren zestig en vroege zeventig waren dat wedstrijden van bokser Muhammad Ali. Ik zat nog op school en midden in de nacht stond ik op om met mijn ouders naar hun vrienden te gaan, door de stille stad waar in steeds meer huizen de lichten aangingen.
