Van clubs en clubjes houd ik zeer, maar ik doe er verder niets mee, omdat ik me wijsmaak dat ik het te druk heb. Of het te druk wil hebben, misschien bang dat tijd anders zomaar voorbijgaat. Toen mijn leven er kalmer uitzag, was ik lid van een bloeiende kaartclub, bestaande uit vier personen, van wie een voorzitter, een ander secretaris, verder een gewoon lid en dan nog een lid externe betrekkingen. Vond ik fantastisch. Ledenvergadering, notulen, jaarlijks clubuitstapje.
Rekeningen die ik moet betalen, spaar ik altijd even op. En ondertussen probeer ik er zo min mogelijk aan te denken. Ze liggen op een uithoek van mijn bureau en bovenop dat stapeltje heb ik een boek met humoristische verhalen gelegd. Wanneer ik dat boek zie, moet ik glimlachen. Als ik vind dat het tijd wordt voor die rekeningen, ga ik er een beetje gewichtig voor zitten. Ik wil me thuisbankier voelen, een woord dat zo zwaar is dat ik het niet over mijn lippen krijg. Ik doe nog net niet mijn zondagse pak aan.
Je moet altijd voor jezelf opkomen. Heb ik geleerd, ben ik het mee eens, maar soms is het moeilijk. Nee, niet moeilijk, ingewikkeld. Ik merk dat ik niet goed kan uitleggen waarom. Zaterdag stond er in Trouw een interview met psychiater Annemieke Dols die zegt woedend te zijn op ‘oude witte mannen’. Ze houdt vaak een lezing en aan het eind ervan komt dan een oude witte man met een vervelende vraag of een vervelend verhaal. Kan ze niet tegen, wat ik begrijp.
In ons geheugen zit veel meer dan we denken, Het is soms even zoeken. Je voelt dat er een herinnering wakker wordt, maar waar zit die? Je ziet iemand aan de overkant van de straat lopen die je herkent, maar waarvan? Lang geleden, dat wel, maar niets in ons korte leven is erg lang geleden. Je bladert door je verleden met in je hoofd het gezicht van wie je net zag aan de overkant. Ineens: het huwelijksfeest van vrienden, in de tuin en in die tuin een bar, ja daar. Je hoort weer wat je zegt en waarom jullie gelachen hebben. Momenten van innige vreugde.
Wanneer ik de supermarkt verlaat, word ik fel opzij geduwd door een van de personeelsleden, in zo’n blauw supermarktjasje. Ik heb geen tijd geïrriteerd te zijn, want hij stormt op een man af die zijn fiets van het slot aan het halen is. ‘Meekomen!’ roept hij tegen die man. Voordat die man kan reageren, heeft hij hem al stevig bij de arm gepakt. Er ontstaat een handgemeen. Andere personeelsleden snellen toe, allemaal in van die blauwe supermarktjasjes. Duidelijk: winkeldiefstal.
Dat ik niet mijn best doe, kan ik niet zeggen, maar het lukt helaas zelden. Dan heb ik bijvoorbeeld al veertig vakantiefoto’s gezien, waarvan de meeste heel erg op elkaar leken, en zeg ik, echt zo enthousiast mogelijk: ‘Laat me nu eens de foto zien die jullie vakantie het treffendst typeert.’ ‘Komt zo. Eest nog even de baai waarover de laatste week uitzagen.’
Volgens mij is het prima als je af en toe beseft dat je kinderachtig bezig bent. Ik bedoel niet alleen tijdens huiselijke ruzies (‘Nou, jij begon!’), maar in het grote sociale leven. Bijvoorbeeld in het verkeer. Niet zo lang geleden kreeg ik vaak post van het Centraal Justitieel Incassobureau. Van die enveloppen die je een tijdje onaangeroerd laat liggen, tussen hun blauwe vrienden.
Voortdurend hebben we behoefte aan nieuwigheid. Dat is niet erg, want zo houden we de boel levendig. Ik schrijf hier ‘de boel’ zonder dat ik precies weet wat ik met de boel bedoel, maar het staat voor veel. Nu zit er bij nieuwigheid vaak nutteloze nieuwigheid, maar ook dat is niet erg, want niet alles hoeft nut te hebben. Daardoor krijgt wat wel nut heeft, meer ruimte.
Wanneer ben je gek? In de straten zijn steeds meer verwarde personen te zien. Zijn dat allemaal gekken? Gisteren hoorde ik op het journaal dat er voor mensen met een psychiatrische aandoening steeds minder zorg of nazorg is. Zijn dat ook allemaal gekken? Onlangs hoorde ik op de markt een vrouw zeggen: ‘Ik ben eigenlijk heel gek mens.’ Hoor ik vaker, vaker vrouwen dan mannen. Misschien zijn vrouwen vaker een gek mens dan mannen. Ik weet het niet, heb er geen verstand van.
Misschien is het niet raar dat je ook van onzinnige dingen kunt houden. Onzin maakt wat zin heeft, alleen maar helderder. Over onzin hoef je ook niet diep na te denken, het is vaak amusant, meestal ook nog onbedoeld. Ben bijvoorbeeld gek op de aanduiding ‘concept’. Laatst in een restaurant dat er sterk pretentieus uitzag: ik zat er niet op eigen initiatief, ik was genodigd.
