Vaak zijn er nieuwigheden waarvan je hard denkt: waaróm? Wat ik een tijdje uit mijn gedachten hield, is de stroopwafel met kaas. Maar soms hoor ik er mensen over práten, echt waar. En ik denk dan: een stroopwafel met stroop is toch al een klein kunstwerk. Waarom moet het meer worden dan dat? Zou er onderzoek zijn verricht waaruit kwam dat veel consumenten best tevreden waren over de stroopwafel, maar dat die toch een beetje begon te vervelen. Vandaar.
In de digitale reclame zat er een van Apple met de tekst: alleen het beste voor mam. Moest even schakelen. Mam? Welke mam? Mam van Apple? Klinkt gezellig intiem: mam! Toen flitste het door me heen: Moederdag! Niet aan gedacht. Komt doordat mijn moeder er niet meer is die zegt dat we alsjeblieft niets aan Moederdag moeten doen. Aan mijn moeder denk ik nog wel, dagelijks. Altijd is er wel iets wat een grote of kleine herinnering losmaakt. Of haar stem: “Zou ik niet doen, jongen.”
Hoe het in andere steden gaat, weet ik niet, maar de vrijmarkt hier is van huis tot huis. Voor wie wil. In de vroege ochtend, nauwelijks nog stil op straat, haast ik me naar de supermarkt om nog wat details te scoren voor bij het hotdogsaanbod in de namiddag, wanneer mijn Koningsdag vierende familie even op adem probeert te komen. Ik doe er alles hun conditie weerbaar te houden.
Eergisteren, op weg naar de sportschool, vroeg dus, zag ik een man en een vrouw die een rolkoffer achter zich aan trokken, Ze hadden een toeristische uitstraling en een oranje hoed op, zeg maar een cowboyhoed. Blijkbaar staat er in reisinformatie over ons land dat eind april een oranje uitdossing, in ieder geval een oranje accent wenselijk is, want dan gaat het volk uit zijn dak.
Niet elke dag denk ik aan de Fietsersbond, terwijl ik toch min of meer levenslang fiets. De eerste zeven jaar bewoog ik me anders door mijn kleine wereld, driewieler (ook een soort fiets!) en de step, maar daarna begon het. Op een zomerse namiddag stond een gloednieuwe fiets in de keuken te fonkelen en mijn vader leerde het me meteen. Het moment dat hij me een duwtje gaf en het zadel losliet, herinner ik me nog: mijn wereld werd groter.
Wat ik een fijne ontwikkeling vind, is dat er voor zeer jonge kinderen boekjes bestaan die hen vertrouwd maken met klassieke muziek. Ze zijn van hard karton, min of meer onverwoestbaar, en met sterke illustraties wordt telkens het leven van een componist in beeld gebracht. Bovendien kunnen ze door op knopjes te drukken fragmenten van de muziek beluisteren. Klinkt natuurlijk niet als door een fantastische geluidsinstallatie, maar het is te doen.
Zondag overleed Jan Donkers, 83 jaar. Ik las een paar mooie stukken over hem, die voor heimwee zorgen naar een tijd dat je nog voor de radio ging zitten om kennis te maken met nieuwe rockmuziek of oude opnieuw te horen, met een toelichting van Donkers waarover je even nadacht. Zijn programma’s hoorden bij mijn opvoeding.
Gelukkig weet ik op tijd dat we in de Nationale Aardappelweek zitten. In mijn omgeving is de aardappel een underdog geworden. We eten hem wel, zo nu en dan, maar dan zijn we in een behoudende stemming. Pasta, rijst, salades in diverse verschijningsvormen, dat allemaal wel. Als er bezoek komt eten, verontschuldig je je soms: “Misschien heel raar, maar ik heb er gebakken aardappelen bij gemaakt.”
Paar dagen geleden sprak ik een van de 8 miljoen Nederlanders die op meivakantie gaan. Hij verlaat het land om ergens in Spanje neer te strijken, bestemming ben ik vergeten, maar waar in ieder geval ‘alles geregeld’ is. Zou ik ook best in mijn dagelijks leven willen hebben, maar dat is daar niet geschikt voor. Hij vertelde dat hij ook al voor de meivakantie van volgend jaar geboekt had, want het is daar ‘hartstikke populair’. “Maar je moet eerst dit jaar nog meemaken!” riep ik. Hij boog zich naar me toe en zei: “Genieten moet je regelen, jongen.”
Nog steeds zijn er dingen waarvan ik niet weet hoe ze genoemd worden. Meestal in de gereedschapssfeer. Is niet erg, maar ik heb altijd het gevoel dat ik meer in mijn omgeving thuishoor wanneer ik weet hoe alles heet. Woorden kunnen je helpen je leven te begrijpen. Nu is het een ding van zacht plastic dat de mondhygiëniste in mijn mond plaatst. Ze klemt het onder mijn lippen, het houdt mijn mond open, zodat ze daarin beter aan het werk kan.
