Kwetsbaar

`Waar is het geld ook alweer? Jij had toch cash in huis gehaald?’
`Jij zei dat je het in dat boek had gestopt.’
`Dat boek? Dat boek? Er zijn nogal wat boeken hier in huis. In welke boek had ik het dan gestopt?’
Tot nu toe nemen we de instructies serieus, dus de instructies voor wanneer de oorlog ook hier komt of bij een cyberaanval waardoor zo’n beetje alles plat komt te liggen. Er is een noodpakket dat in een handzaam rugzakje zit. Ook dus cash geld, al is het niet helemaal duidelijk waar dat ook alweer is. Daar moeten duidelijke afspraken over gemaakt worden.
Er is een waarschuwing van De Nederlandse Bank aan de orde. Het betalingsverkeer kan uitermate kwetsbaar worden. Nu is mijn betalingsverkeer al mijn hele leven kwetsbaar. Doordat ik er te weinig verstand van heb en ook niet veel zin er lang over na te denken, is er min of meer altijd sprake van een financiële verkeerschaos. Niks rust in mijn portemonnee. En ja, regelmatig ben ik dan ook hartstikke kwetsbaar, omdat het allemaal oppelepop is.
Maar dat bedoelt De Nederlandse Bank niet. Nee, het gaat over het nationale betalingsverkeer. Het advies luidt: een tweede bankrekening openen.
Dat advies vind ik zo overrompelend dat ik er niet toe kom te begrijpen waarom dat is. Bovendien denk ik ook: makkelijk gezegd. Vanwege de ondoorgrondelijke kwetsbaarheid van mijn geldzaken moest ik een paar jaar geleden inderdaad nog een rekening openen. Die gang van zaken stagneerde toen ik een foto van mijn gezicht moest maken op mijn laptop.
Omdat het niet lukte, kwam er na een paar weken een neerslachtige man aan de deur die eerst naar de foto in mijn paspoort keek en toen naar mij. Daarna zei hij: `Pico bello.’
Bekaf zwaaide ik hem na.