Achtergrond

Graag herhaal ik het: bij verkleinwoorden is waakzaamheid geboden. Ik dacht er weer aan toen ik gisteren in een gezelschap iemand hoorde zeggen: `Dat is echt een klusje voor Thomas.’
Het woord dat in deze mededeling moeilijkheden kan veroorzaken, is klusje. Ieder klusje is meestal een klus. Zég dat dan: klus!
Je moet dan niet roepen: `Dat doe ik wel eventjes!’ Bijna niks kan eventjes. Door te denken dat het wel kan, proberen we alles makkelijker te maken. Zit nu in ons, geloof ik.
We kennen allemaal de vraag: `Heb je een minuutje?’ Dan moet er een kast van de eerste verdieping naar beneden worden gesjouwd. Je vraagt of de kast niet uit elkaar kan, want `Dat lijkt me een koud kunstje’.
Nee! Koude kunstjes doen zich heel weinig voor. Het transport van de kast duurt min of meer de halve ochtend. Minuutje.
Een woord dat weinig op mijn pad komt, maar deze week al een paar keer, is oliemannetje. Dat is niet het verkleinwoord van olieman. Met olieman wordt bedoeld iemand die hoog is in de wereld van oliebronnen. Of een verkoper van olie.
Een oliemannetje heeft daar niets mee te maken. Dat is een handige regelaar op de achtergrond. Henk Vermeer van de BBB is een oliemannetje, tot voor kort tweede man binnen de partij, steun en toeverlaat van Caroline van der Plas. En een oliemannetje kan nooit echt de leiding nemen. Ja, het kan wel, maar dat wordt niks.
Tijdens het debat over de nieuwe kabinetsplannen begon Geert Wilders uit het niets over het interieur van de Tweede Kamer, ik meen de wandversiering. Vond hij lelijk. Henk Vermeer sprintte muizerig naar de interruptiemicrofoon en voordat hij iets kon zeggen, vroeg Wilders spottend: `Wat wilt ú nu weer?’
Die sfeer. Ja, waakzaamheid.