Dwaal

Soms zijn het van die kleine dingen die je meteen wilt weten, maar ze schieten je niet te binnen. Bijvoorbeeld een flard van een liedje op de radio dat herinneringen mobiliseert aan een tijd die voorbij is, warme zomeravond, je zit in een tuin, innig geluk flitst door je heen en ergens uit een ander huis klinkt dat liedje, het hoort bij die momenten waarvan je hoopt dat je ze nooit zult vergeten.
Door dat liedje keer je er even naar terug, een klein, kostbaar cadeau van je geheugen. Nu nog dat liedje. Zangeres uit Frankrijk, dat weet je zeker.
Op de radio gaat het weer over het asgrauwe wereldnieuws, maar je zit in je herinneringen naar dat liedje te zoeken. Klonk melancholiek, hoort daarom toch bij die flitsen van geluk. Melancholie en geluk hebben veel met elkaar te maken.
Ah, daar is de naam van de zangeres, alleen een voornaam, haar artiestennaam: Barbara. Moet niet moeilijk zijn de titel van het liedje op te zoeken. 
Wat er dan gebeurt, gebeurt vaker. Op het moment dat ik op mijn laptop naar Google ga, weet ik het: Nantes. Stad in Frankrijk. Titel van het lied dat met regen begint, ja, de tekst schiet me ook te binnen: Il pleut sur Nantes.
Doordat je het allemaal weer weet, komt je leven op orde, natuurlijk maar even.
Zaterdag mocht ik mijn nieuwe boek signeren in een boekhandel in Nijmegen. Mooie Boekenweekmiddag. Soms stond er iemand die ik ken bij mijn tafeltje, maar niet altijd komt de naam meteen in me op. 
`Wil je er iets leuks voor mijn vrouw in zetten?’
Zijn vrouw! Razendsnel dwaal ik door huiskamers, cafés en feesten. Om tijd te rekken: `Gaat het goed met haar?’
En ineens zie ik haar, op de fiets, zonnige lentedag, haar zomerjurk waait op en ik juich haar naam.