Verward

Hoe vaak verzuchtte ik niet dat ik zelden zo’n zwevende kiezer was als bij deze verkiezingen? Bij de vorige landelijk was het gelukkig wel duidelijk: er moest een andere regering komen dan die waarmee we niet zo heel lang, maar toch veel te lang zaten opgescheept.
Maar nu? Ja, ik kan natuurlijk mijn landelijke voorkeuren volgen, maar de stad waar ik woon is wat anders dan het hele land. Ee beetje streng aan de keukentafel zittend dwong ik me hard na te denken over wat ik van die stad verwacht. Dus van de mensen die het voor het zeggen hebben.
Ik keek naar buiten en dacht: minder rotzooi op straat. En vroeg me meteen af of ik dat nu echt zo belangrijk moest vinden. Er zijn ergere dingen. Aan de overkant liep een man die we `een verward persoon’ noemen. Die zie ik hier vaker. Hij schreeuwt tegen mensen die onzichtbaar zijn voor ons, de niet verwarden. Ik gun hem een omgeving waarin hij kalmeert. Lijkt me van groter belang dan vuilnis op straat.
Zo kwam ik niet verder, daar aan de keukentafel. Ik zweefde nog wat verder weg. Ah, naar de coffeeshop een eindje verderop. Moeten er meer komen? Alsjeblieft niet. Maar als het om café ging? Zette ik dan ook mijn hakken in het zand? Is het niet ontzettend tuttig dat ik het niet prettig vind in de vroege ochtend door een hasjgeur te lopen? Kom op, Verbogt, ben je kind van deze tijd of ben je dat niet?
Ik vulde de stemwijzer in en terwijl ik dat deed, wilde ik geen moment conservatief of ouderwets zijn. Dat ben ik niet. Denk ik.
Hoe zou ik me dan willen noemen? Ja, voorstander van een samenleving die lukt. Meer dan een verzameling mensen die zich aan regels dienen te houden.
Op weg naar het stemlokaal moet ik maar niet om me heen kijken.