Verbonden

Wie wil er mijn marmotje zien?
Die vraag stel ik niet, maar het was de titel van een televisieprogramma uit mijn vroege jeugd, een programma voor kinderen. Ging over dieren. Ik denk dat die titel in deze tijd niet wenselijk is. Flauwe grapjes zouden niet van de lucht zijn en voordat je er erg in hebt, zit je in de grensoverschrijdende sfeer.
Toen kon het wel. De afgelopen dagen denk ik er soms aan, niet alleen aan dat programma, maar ook aan andere die ik als kind zag. De meeste zijn blijven hangen. 
Waarom ik eraan denk is doordat maandagvond bij Eva Jinek twee tv-omroepers te gast waren uit een tijd waarin er nog omroepers aan het woord kwamen, Hans van Willigenburg en Caroline Tensen.
Ze kondigden programma’s aan en af. En legden bijvoorbeeld voor een film al een beetje uit waar die film over ging. We werden meer bij de hand genomen. Daar hebben we geen behoefte meer aan, maar soms denk ik dat het geen kwaad zou kunnen.
Graag heb ik het over herinneringen, niet omdat ik eraan hecht door dagen van toen te dwalen, maar vaak gaat het over gebeurtenissen en sensaties die nooit voorbij zijn gegaan.
Zo zie ik sinds maandag zo nu en dan de eerste omroepster in mijn leven voor me. En denk ik dus aan programma’s als Wie wil er mijn marmotje zien? en Dappere Dodo. Die omroepster heette Hannie Lips. Maar voor ons kinderen was het tante Hannie. Zo werd ze ook door iedereen genoemd. En na afloop van de kinderprogramma’s zwaaide ze, behoorlijk intens, met beide handen. Wij zwaaiden terug. We keken in groepsverband, want in onze straat was maar in één gezin een televisietoestel. Daar zaten we op de grond en door de zwaaiende tante Hannie voelden we ons verbonden met de grote wereld.