Moes

Het is waarschijnlijk niet mooi van mezelf, ik hóór het niet te vinden, maar tóch deed het me goed president Trump eergisteren Jutta Leerdam te horen prijzen. Hij deed dat sympathiek en had haar Olympische race ook gezien. Dat zei hij. Hij zal wel wat anders aan zijn hoofd hebben, maar dat hij er toch een paar woorden aan wijdde, fijn ja.
Was natuurlijk niet zomaar. Om redenen die we niet kunnen doorronden, wil hij graag dat de vochtige verloofde van Jutta de politiek in gaat, wat veel zegt over de politieke antenne van de president. En de verloofde wil het ook. Nog niet zo lang geleden liet hij zich voor veel geld tot moes slaan, inclusief zijn herseninhoud. Dat zal hem bij uitstek geschikt maken voor de plannen die Trump met hem heeft.
De machtigste man op aarde kent nu drie Nederlanders bij naam, best veel: Máxima, Jutta en Mark Rutte, die vrolijke man die hem pappa noemt. Dat wil niet zeggen dat hij intens aan ons kleine land denkt. Waarschijnlijk dringt het niet tot hem door dat de meerderheid van ons parlement begrip heeft voor de oorlog die hij met Iran is begonnen. Begrip is iets anders dan goedkeuring. Maar die nuancering zal hem niet bezighouden.
Zelden hoorde ik trouwens zo vaak het woord begrip als de afgelopen dagen. En laten we het beestje gewoon maar bij de naam noemen: begrip is niets. Aan begrip heeft niemand wat. Voor de machthebbers in Iran kun je ook begrip hebben, als je je in hun krankzinnige manier van denken verdiept.
Ondertussen stuurt Nederland een marieschip naar de oorlog. Het kanon ervan doet het niet. Onze minister van Defensie zegt dat het ook niet nodig is, want het schip hoeft niet aan te vallen. Voor die rare uitleg hebben we ook begrip.