Kraan

Toen ik tijdje terug zag dat een van de ruiten van mijn auto kapot was geslagen – staat hoog op de lijst van teleurstellende momenten- voelde ik de neiging meteen naar huis te gaan en daarna weer terug naar de auto te lopen in de hoop dat ik me zojuist vergist had. Dat de ruit helemaal niet kapot was, gewoon niet goed gekeken.
Heb het niet gedaan, maar had gekund. Raar? Ja, beetje wel. Maar als je het zelf in de gaten hebt, hoef je je niet meteen bij de geestelijke gezondheidszorg te melden.
Ik merkte dat ik zo in elkaar zat toen ik twee poezen als huisgenoten had, zusjes die het duchtig met elkaar aan de stok konden krijgen. Meestal wanneer ik er niet bij was, maar verschanst zat in mijn werkkamer. Dan kon ik ze ineens nijdig lawaai horen maken. En ook viel er weleens een breekbaar voorwerp aan scherven. 
Ik dacht na over dat breekbare voorwerp. Wat zou het kunnen zijn? En dan besloot ik voorlopig maar achter mijn bureau te blijven zitten. Straks was er vast niets gebeurd.
Gisteren las ik in deze krant over hinderlijk geluiden in en rond het huis. Valt hier wel mee. Ja, ik woon in een stad in een dichtbevolkte buurt waar van alles aan de hand is, bijvoorbeeld nogal wat verbouwingen, maar daar moet je niet over zeuren.
Tussen eigen muren kan een druppende kraan hinderlijk om aandacht vragen. Vreemd genoeg altijd in de nacht. Die hoor ik wanneer de slaap me even in de steek laat. Eruit of blijven liggen? Meestal dat laatste: als ik straks wakker word, is die kraan vast tot rust gekomen. Mijn irritatie kan later tóch het kookpunt naderen. Als ik er dan heen been, wordt verder in de straat al een steiger opgetrokken en huilt er uit een openbare radio hard een volkszanger.