‘Even kijken waar hij is,’ zegt een vader met wie ik in gesprek ben. Hij heeft het over zijn zoon van dertien die op de fiets op weg naar huis moet zijn, en kijkt op zijn mobiel. Ik vraag hem of die zoon wéét dat het zichtbaar is waar hij zich bevindt. ‘Natuurlijk,’ zegt de vader.
Mooi begin van de dag gisteren: in de radioreclame vóór het nieuws van half 7 waren The Rolling Stones al te horen, piepklein lekker fragment van de plaat die gisteren verscheen, Foreign Tongues. De liefhebber wist het al: 10 juli, dag om aan te kruisen in je agenda, nieuwe Stones, bijzonder dag dus, beetje een feestdag zelfs. Zal niet iedereen vinden, maar ik wel. In 1963 kocht ik hun eerste plaat, geen elpee, daar had ik geen geld voor, nee, singletje: It’s All Over Now.
Van de rooms-katholieke kerk nam ik lang geleden afscheid, want dat deed je nu eenmaal als puber en daarna kwam het er niet meer van dat afscheid ongedaan te maken. Veel rooms-katholieke gebeurtenissen staan me wel nog helder voor de geest. Normaal leiden ze een slaperig bestaan in mijn herinneringen, maar ineens kunnen ze worden wakker gemaakt, meestal door iets wat ik lees.
In deze buurt moeten we ons afval zelf adequaat regelen. Twee keer per week komt de vuilniswagen, maar glas en papier moeten in bakken een eindje verder om de hoek, gescheiden, glasbak, papierbak.
Voor me fietst een man die ontzettend hard Happy Birthday fluit, niet alleen hard, maar ook ontzettend zuiver. Net kunst. En als het klaar is begint hij opnieuw. Ik blijf even achter hem fietsen, want van dat soort uitingen word ik altijd nieuwsgierig. En vrolijk.
Behalve de sportvraag ‘Wat ging er door je heen?’ is er een nog ergere. Maar ‘Wat ging er door je heen?’ is al erg. Er zijn varianten van: ‘Wat doet het met je?’ en ‘Hoe voelt het nu?’. Misschien nog wel een paar, maar die heb ik verdrongen. Ik schreef er al vaker over, verbaasd als ik ben dat het maar niet ophoudt. Niet door mij, nee, er moet toch een hoofdredacteur zijn die er een punt achter zet.
Bij een studio waar ik voorstelling voorbereid, hoort een kleine keuken. Op het bakje waarin vorken liggen staat ‘vorken’. Op het bakje met de messen ‘messen’ en het zal niemand verbazen dat op het bakje met de lepels ‘lepels’ staat. Vertederende overbodigheid. Je kunt zeggen: dat zie je toch. Maar het is ook een eerbetoon aan de identiteit van de dingen. Je gaat er minder achteloos mee om. Dat bevalt me.
Gelukkig was er een paar honderd meter verder een tankstation, want ik moest even tot rust komen, geschrokken als ik was door een bericht op de autoradio.
In de tweede helft van dit jaar zullen er vast behoorlijk wat lokale verenigingen bijkomen. Het is niet moeilijk een club uit de grond te stampen. Ik ken mensen die net als ik zo nu en dan graag een wandelingetje maken om te zien wat voor wonderlijks zich afspeelt in het alledaagse leven. Misschien moeten we ons verenigen om bijvoorbeeld wekelijks te praten over wat ons allemaal is opgevallen, wekelijks een top 10 opstellen van buitengewone momenten. Misschien ook een tijdschriftje, geen digitaal, nee, eentje waarin je luchtig kunt bladeren, met plaatjes.
Even, gelukkig maar heel even, voelde ik de neiging mezelf op de borst te kloppen. Misschien mag dat af en toe, als niemand het ziet, maar toch liever niet. Kan zijn dat het wat te zuinig gedacht is, maar kom op, laat ik erover ophouden. Waar heb ik het over? Gisteren sloeg ik in de kranten die ik las, alle voetbalberichten over. Lekker was dat. Je kreeg veel extra tijd cadeau. Daarom had ik alle ruimte in deze krant te blijven hangen bij een artikel waarboven stond: Gat in de hand of hand op de knip. Mooi ouderwets woord: knip. Heeft ook iets parmantigs.
