Seizoen

Vorige week schreef ik hier dat met het ingaan van de zomertijd duidelijk werd dat het jaar begint op te schieten. Meer nog heb ik het nu ik even in het dorp aan zee ben.
Op weg naar een verhelderende strandwandeling passeerde ik een horecahuisje dat door twee vrolijke mannen hagelwit werd geschilderd. Sommige delen zagen er weer als nieuw uit. Ook de boekenkast die erbij hoort, kreeg een opknapbeurt, zo’n boekenkast vol meeneemboeken. Ik blijf er altijd even bij staan. Je weet nooit of er wat tussen zit.
`Pas op, meneer!’ riep een van de schilders. `Is nat!’
We raken aan de praat over de koude maanden die eindelijk aan het wijken zijn, over de komende paasdagen, ja, Het Seizoen is weer begonnen.
Als ze hier aan zee over Het Seizoen spreken, gaat het over de zomer, ook al is die nog niet officieel aan de gang, de tijd waarvan het dorp het moet hebben. Zelf ben ik er ook graag in de diepte van de herfst, maar dat bijna belachelijk ver buiten Het Seizoen, maar ja, het is wel Mijn Seizoen.
Al mijn hele leven weet ik zeker dat met Pasen de zomer zichtbaar wordt, het is net alsof de hemel open armen krijgt, in ieder geval verandert het licht erin.
Over een paar weken nog de hobbel van Koningsdag. Kreeg daar trouwens een diplomatieke gedachte over. Misschien worden onze majesteiten nog intiemer met president Trump en zijn raadselachtige echtgenote. Hij vorig jaar bij hen, nu zij bij hen, welke gewoonte begint er te tintelen? 
Kan best een goed idee zijn hem voor Koningsdag uit te nodigen: `Ben je er eens uit, Donnie. Weg van al dat geschiet en nare gesprekken.’
Dat hij dus die dag meeloopt in Dokkum. Wedden dat hij ’s avonds zegt: `Over die NAVO doe ik ook niet meer moeilijk.’