Spanning

Eergisteren keek ik voorlopig voor het laatst naar De Slimste Mens. Ook omdat ik mijn gedrag tijdens zo’n quiz onuitstaanbaar vind, de hele tijd hárd antwoord geven. Ik kijk nooit alleen, wil dat die antwoorden worden gehoord.
Misschien heb ik dat in wezen van mijn moeder. In 1962 kwam er bij ons televisie in huis, we keken er dus vaak naar, allemaal nieuwigheid, ook naar het spelletje Wie van de Drie. Stonden er bijvoorbeeld drie mannen op een podiumpje die een voor een zeiden dat ze Joop Nefs heetten. Daarna nam de spelleider het woord, Nand Beart, en die las namens Joop Nefs voor: `Mijn naam is Joop Nefs, ik ben konijnenfokker. Dagelijks…’ Op dat punt zei mijn moeder: ``Het is nummer 2.’
Voor de vorm vroegen we nog: `Hoe weet je dat nou?’
Haar antwoord: `Zien jullie toch! Zo ziet een konijnenfokker er nu eenmaal uit.’ Vervolgens ging ze even wat anders doen.
We keken aandachtig naar Joop Nefs, maar zagen niets bijzonders. Mijn moeder had altijd gelijk, iedere uitzending opnieuw. Spelletje boette aan spanning in.
Tijdens De Slimste Mens doe ik mijn best eerder antwoord te geven dan de kandidaten, wat geen kranige prestatie is, want de vragen worden steeds minder moeilijk. Komt door de kandidaten die steeds minder weten.
Ik besef dat ik niet te doen ben met die antwoorden, maar ik kan ze niet tegenhouden. Erge is dat ik het antwoord ook nog uitbreid. Deze week was een vraag hoe de naam luidt van de kapitein in de avonturen van Kuifje. Niemand wist dat, maar bij het woord `kapitein’ riep ik al Haddock. En ook: `Voornaam Archibald’. En ook: `Kwam voor het eerst voor in De Krab met de Gulden Scharen.’ En ook: `Jaren veertig.’
Daarna schakelden we over op het voetbal, ook jammer.