Ondergoed

Van de beweging die Het Heilig Huwelijk heet, had ik alleen maar gehoord. Gisteren maakte deze krant er twee pagina’s voor vrij, het is dus menens: jonge mensen en misschien ook wel oudere mensen dan jonge zoeken houvast in het huwelijk waarin, kort door de bocht, de man het voor het zeggen heeft en de vrouw dienstbaar is aan wie hij is en wat hij doet. De Bijbel is de gebruiksaanwijzing voor deze gang van zaken. 
Veel mensen die heilig in de Islam geloven, vertonen ook dat gedrag en daar hebben velen van ons bezwaar tegen, maar als het bedompte Nederland van de jaren vijftig door jongeren van nu innig wordt omhelsd, halen we onze schouders op: ze doen maar, met als toevoeging: `Als ze maar gelukkig zijn.’
Interessant: minstens twee generaties heeft het geduurd die jaren van ons af te schudden en komen ze weer terug – in sómmige kringen, haast ik me er opgelucht bij te zeggen.
Aan één passage in het stuk van gisteren bleef ik lang denken. Belangrijk echtpaar in de beweging Het Heilig Huwelijk, Ben en Jacky, hebben het over de thuiskomst van de man, na het werk. Jacky wil het huis dan schoon hebben, kleedt zich mooi aan en wacht met de kinderen de man bij de deur op. Ben zegt dat je daar iets tegenover moet stellen: `Je moet haar vertellen dat ze lekker ruikt, dat je dankbaar bent dat er schoon ondergoed in de je kast ligt.’
Fascinerend. Ik geloof niet dat we hier iets zien van het nieuwe Nederland, hoewel het de boel natuurlijk wel overzichtelijk maakt. En schoon ondergoed is niet te versmaden.
Is aangenaam iemands geur te prijzen. Wilde ik gisteren in de supermarkt doen, vrouw met zak kruimige aardappelen, maar ja, dan ben je grensoverschrijdend bezig. Jammer vind ik dat.