Paassfeer

De vrouw die hier helpt het huishouden op orde te houden, komt uit Afghanistan. Al lang geleden ontsnapt aan de Taliban en ook daarom altijd in een goed humeur.
Met de paasdagen zijn we met de hele familie aan zee en toen ik de bagage in de gang had gezet, moest ik nog een paar dingetjes inpakken die ik op de keukentafel had verzameld, voornamelijk paasmateriaal voor Kes, het jongste familielid dat een paar maanden geleden vier werd en telkens zegt dat ze bijna vijf is, want ik zelf waarschijnlijk ook zou doen als ik vier was, want je wilt graag dat het allemaal een beetje opschiet.
Voor me op keukentafel staat een klein doosje met daarin een stuk of tien kuikentjes, geen echte, maar van die gele balletjes met pootjes, snavels en oogjes.
Ze horen bij het spel dat Kes en ik vaak spelen. Er was al eerder zo’n kuiken in huis, door Kes het Poeskuiken genaamd. Ik schreef er hier al over, maar het blijft actueel. 
Het Poeskuiken wordt permanent bedreigd door de Poepvogel, een klein rood houten vogeltje dat er niet kwaadaardig uitziet, maar een slechte inborst heeft. Ik verzin spannende verhalen rond die twee dieren en Kes gaat daarin op. De nieuwe kuikentjes horen bij de familie van het Poeskuiken. Ik moet ze nog een dragende rol geven, graag in paassfeer.
Ze gaan mee naar zee en met hen twee kleine grasveldjes van kunststof met gele bloemetjes erin. Dat alles staat voor me op de keukentafel. Ik besef dat ik er licht versteend naar staar. 
Op dat moment komt onze Afghaanse hulp binnen. Ze is klaar met het werk en wijst verbaasd naar wat voor me staat.
`Is voor Pasen,’ zeg ik.
`Wij vieren geen Pasen,’ zegt ze, aandachtig naar de kuikentjes en grasveldjes kijkend
Ik knik. Zij lacht.