Vastgelegd

Een woord dat al vroeg in mijn kindertijd zijn intrede deed en daarna levenslang meeging, nog steeds, is `houvast’. Daar moest je voor zorgen ofgdzorgen dat er iemand was die daarvoor zorgde. Zonder houvast gaat het niet, zonder houvast ontstaat er onzekerheid of, erger nog, paniek, je raakt uit koers, in ieder geval de draad kwijt.
Misschien sta je er niet bij stil, maar dagelijks zoek je houvast, in kleine of grote situaties. Kan een vriendelijk gezicht zijn, een uitnodigend perspectief, een vakman die iets komt herstellen, of dat je weet waar de uitgang is, van alles.
Soms is het een houvast dat maar kort hoeft te duren, vaker is het er een waarvan je je wat langer bewust mag zijn, bijvoorbeeld iemand met wie je je leven doorbrengt.
Paar dagen geleden was er het bericht dat het filmen van slachtoffers van ongelukken misschien strafbaar wordt. Ben voorstander van het wegstrepen van `misschien’. Veel mensen grijpen naar hun mobieltje wanneer er iets rampzaligs op hun pad komt.
Over jonge mensen die dat doen, zegt een deskundige dat het voor hen `een vorm van houvast’ is. Zo kunnen ze omgaan met situaties waarvan ze heel erg schrikken. Als ik het probeer te begrijpen, denk ik dat het vergelijkbaar is met het zoeken en vinden van woorden voor iets waarvoor je nauwelijks woorden hebt.
Ik zit niet op sociale media, maar moet er niet aan denken met dit soort houvast geconfronteerd te worden, zeker niet wanneer ik het gefilmde slachtoffer ken.
Zijn niet alleen jongeren. Ik zie het ook mensen doen aan wie niet te merken is dat ze ooit jong waren. Daarna lopen ze door alsof er niets gebeurd is. Misschien is dat óók een functie van het filmpje. Het is gezien, vastgelegd en klaar.