Diep

In de wachtruimte van de polikliniek gaat een man tegenover me zitten die eerst nijdig om zich heen heeft gekeken. Sommige mensen kunnen dat goed en lijken dat van nature te doen, overal nijdig om zich heen kijken. Misschien geeft alles daar ook wel aanleiding toe. Overal loert dreigend ongemak. En dan hebben we het nog over de kleine wereld. In de grote zijn de rapen helemaal gaar.
De man heeft zich ontdaan van een rugzak die vol oogt. Vind ik een fascinerend verschijnsel, al die rugzakken. Hier ook. Misschien wil hij op alles voorbereid zijn en acht hij het mogelijk dat de arts dadelijk zegt: `We houden u een tijdje hier, ter observatie.’ Heeft hij in ieder geval een paar pyjama’s en een tandenborstel bij zich. En de laptop natuurlijk.
Kan ook zijn dat in de rugzak het noodpakket zit dat we allemaal in huis moeten hebben, spullen voor een dag of drie. Misschien neemt de man het zekere voor het onzekere: de noodsituatie kan zich overal en ieder moment voordoen, pakket moet binnen handbereik zijn. Hem kan niks gebeuren.
Vanaf zijn stoel kijk hij eerst ook nog even nijdig om zich heen alsof de omgeving schuldig is aan iets waarvan hij als enige last heeft, en dan gebeurt het: hij laat zijn hoofd een beetje naar achteren zakken en valt meteen in slaap. Die slaap ziet er diep uit. Waarschijnlijk is hij doodmoe van het nijdig om zich heen kijken. 
Er komt ook een zacht geluid uit de mond van de man. Klinkt best geruststellend.
Zeker een keer of tien per dag vraag ik me af: wát te doen? Nu ook, want wat als dadelijk de naam van de man geroepen wordt en hij dat niet hoort? Moet ik hem bij iedere naam wakker maken?
Misschien kalmeert de slaap alles in hem en moet ik hem dat gunnen.