Veel sporten kunnen het leven leuker maken. Jammer dat de Winterspelen voorbij zijn. Je kunt prettig verslaafd raken aan de spanning, de triomfen en de tranen die daarbij horen. De orde dag wordt weer anders. Dadelijk de probeerploeg op het bordes, De heer Jetten gun ik meer triomfen dan tranen, maar hij weet beter dan wie ook dat hij in een gang van zaken belandt die enorm breekbaar is.
Veel Dick Schoof wat de klok slaat deze dagen. Zijn afscheid. Afscheid van een van de miezerigste parlementaire periodes sinds ik weet niet hoe lang. Van wie nemen we afscheid, behalve van een wat formele, plichtsgetrouwe man. Ik weet het niet. Misschien is het een goed bewaard geheim, misschien ook niet. Hij speelde een rol, zoals hij zelf zegt. Is hij iemand die er vooral is om een rol te spelen? Een rol spelen of zijn wie je bent? Belangrijke vraag, altijd.
Mijn moeder bleef haar hele leven lang `radiogids’ zeggen. Tegen het omroepblad dus. Weet niet eens of het zo heet, omroepblad, maar bij ons thuis was dat de KRO-gids.
Net iets te lang ging het deze week over Nathalie van Berkel die staatssecretaris zou worden. Leugentje gooide roet in het eten. Ze verlaat nu ook de Tweede Kamer. Dat laatste licht Rob Jetten toe, die nog steeds beóógd premier wordt genoemd, terwijl hij dat over een paar dagen toch echt is: `Als het te veel gaat over je persoon, leidt dat enorm af van je inhoudelijk werk.’ Ik ben voorstander van dat wie je bent vloeiend samenvalt met wat je doet, maar hier ligt het anders.
Weten nog veel mensen dat het vandaag Aswoensdag is? In mijn directe omgeving niemand! Zelf ben ik even terug in mijn kindertijd in het rooms-katholieke Nijmegen waar duchtig carnaval werd gevierd, terwijl niemand moeilijk deed over deze dag. In de vroege ochtend zat de kerk al vol. Wij moesten van school. Aan de pastoor was te ruiken dat carnaval niet aan hem voorbij was gegaan. Streng zette hij een askruisje op je voorhoofd. In mijn omgeving leg ik niet meer uit wat dat is. En hij zei: `Gedenk mens, uit stof zij gij gerezen en tot stof zult gij wederkeren.’
Een sportprestatie als kunstwerk. Je moet daarin selectief zijn. Of moet, niets moet, maar het gaat er wel naar het unieke te blijven zoeken. Doelpunt van Marco van Basten bijvoorbeeld, 1988, in de EK-finale tegen de Sovjet-Unie. Ja, ik bedoel van die momenten die je meteen te binnen schieten als je het over schoonheid in de sport hebt.
Zeker weten doe ik het niet, maar iets in mij zegt dat ik niet alsnóg gevraagd word als Minister van Emotionele Zaken. Over een week staat `de ploeg’ op het koninklijk bordes, popelend `de klus’ te klaren en daar denkt vast niemand aan het balletje dat ik misschien iets te wijsneuzerig opgooide. Maar ja, je moet een beetje wijsneuzerig zijn om `een kar te trekken’.
Voor de liefhebber is het een drukke dag vandaag. Eerst laat je hier en daar wat rozen bezorgen, met een kaartje erbij waarop je wat spannende Valentijnswoorden schrijft. En daarna trek je je carnavalskostuum aan (een uitmuntend clownspak dit jaar) en dan dans je de straat op, met zwaaiende handen. Ik herken me hier niet in, zou dat best jammer kunnen vinden, maar dat laatste lijkt me moeilijk. Je wilt op volle kracht meedoen, ja, uit je dak gaan, maar hoe begin je eraan?
Wist niet dat het hebben van rood haar nog een kwestie was. Kleine kwestie, dat wel. Er verscheen een boek over, van Rosie Coetsier. Titel vind ik beetje ongemakkelijk: De waarheid over roodharigen ontkruld. Boek las ik niet, wel erover, maar concentratie bleek niet al te scherp, terwijl ik bijna alles serieus neem, wat voor- en nadelen heeft.
Op woensdag mag je best nog even terug naar maandag gaan. We hoeven ons niets aan te trekken van de tijd die veel te snel gaat, minstens zo snel als Jutta Leerdam. Ik kwam die avond pas laat thuis, veel te veel bezigheden buitenshuis en tijdens die bezigheden had ik al gehoord van Jutta’s gouden race. Natuurlijk kon ik die meteen ter plekke zien, in de herhaling, op diverse mobieltjes, maar ik stelde dat stralende succes nog even uit.
