Saaineus

Voor de liefhebber is het een drukke dag vandaag. Eerst laat je hier en daar wat rozen bezorgen, met een kaartje erbij waarop je wat spannende Valentijnswoorden schrijft. En daarna trek je je carnavalskostuum aan (een uitmuntend clownspak dit jaar) en dan dans je de straat op, met zwaaiende handen.
Ik herken me hier niet in, zou dat best jammer kunnen vinden, maar dat laatste lijkt me moeilijk. Je wilt op volle kracht meedoen, ja, uit je dak gaan, maar hoe begin je eraan?
Doet me denken aan mijn prille kinderdagen, Logeren bij een tante ver weg, in een mooie omgeving, dat wel. Koffertje op de logeerkamer gezet, het ruikt er nog een beetje naar de vorige logé, en dan zegt de tante, op goedbedoelende toon: `Ga nu maar lekker buiten spelen.’
Het liefst trok ik me in een hoekje van de logeerkamer terug met een boek vol avonturen in landen die niet leken op dit land, maar ja, thuis is me op het hart gedrukt: `Wel goed naar tante luisteren.’
Dus ging ik naar buiten. Om te spelen. Maar wat en met wie? Intens zag ik uit naar een toekomst waar ik zelf mocht bepalen hoe ik leefde, maar die toekomst bestond nog niet.
Ooit was ik op een dag als vandaag bij vrienden die in een stad woonden waar uit volle borst carnaval werd gevierd. Die vrienden deden er ook aan mee, hadden zich er maanden op verheugd.
`Je moet meedoen als je zin hebt!’
Ik zei dat ik wel op de televisie volgde wat er aan de hand was, maar in de late middag begon ik me die houding te verwijten. Kom op, rare saaineus! 
Ik had naast de kapstok een bolhoed zien hangen. Die zette ik op en toen dus naar buiten. En straat verder was het feest. Daar trok een vrouw in bakkerskleding aan mijn arm.

`Kijk eens leuk!’ riep ze hartelijk.