Aardappels

Nooit zeg ik meer: je houdt het niet voor mogelijk! Het zijn onzinnige woorden geworden, min of meer alles is enorm mogelijk. Dacht ik toen ik las dat de echtgenote van Frans Bauer, Mariska, volgend jaar van theater naar theater trekt met een programma dat de knusse titel heeft Maris, wat eten we vandaag.
Waar ik niet bij stilstond, is dat deze Maris een management heeft dat hard aan het brainstomen is over hoe de theateravond eruit zal zien. Maar Maris zelf tilt al een tipje van de sluier op: `Ik ga natuurlijk live koken. Ze mogen me echt helpen met het schillen van de aardappels.’
`Ze’ zijn dus de bezoekers van het theater. Volgens mij kom je er zo ontspannen vandaan dat het je een paar dagen niet lukt aan wat dan ook te denken
Jammer dat het nog te zien is. Vandaag beginnen hier en daar de eindexamens. Afgelopen dagen las er al veel over. Vooral over de stress. Is ieder jaar het intenste onderwerp. Als ik scholier was, werd ik er vast nog nerveuzer van dan ik me al voelde.
Het kan dus helaas niet, maar als ik een school zou leiden stuurde ik de eindexamenkandidaten allemaal naar Maris, wat eten we vandaag. Beter dan bètablokkers volgrens mij. Ik merk het zelf al: als ik me aardappelen schillend voorstel onder leiding van Maris, voel ik me meteen een stuk rustiger. Bovendien denk ik dat ik dichter bij mezelf blijf dan met bètablokkers.
Ik slikte die voor het laatste examen dat ik deed, ook écht het laatste in mijn leven, het theoretisch rijexamen. Twee keer was ik gezakt, omdat ik te lang over de vragen nadacht. Derde keer kreeg ik van een bevriend psychiater bètablokkers, weet niet meer hoeveel. Tijdens het examen had ik niet meer door wie ik was, en wat ik daar deed. Geslaagd!