Verzameling

Zaterdag bezocht ik een verzamelbeurs in Utrecht, een onvoorstelbare manifestatie ter grootte van een ambitieuze groeigemeente. Mensen verzamelen véél. Ik denk dat een verzameling rustgevend kan zijn, maar spreek niet uit ervaring, want ik ben niet fanatiek. Wel bemachtig ik graag voorwerpen omtrent de avonturen van Kuifje. Daar doe ik soms mijn best voor. Ook heb ik belangstelling voor inktpotten en -potjes van lang geleden, maar dat is altijd een vaag project gebleven. Ik ben er vooral om te kijken, naar de aandachtige mensen die er rondlopen, naar oude spullen die een nieuw leven krijgen. Ook vraag ik me af welke doodgewone dingen van nu over een jaar of twintig op zo’n beurs felbegeerde objecten worden. Ik zie veel terug uit mijn jeugd, maar van het meeste zag ik het bijzondere toen niet. Ja, dat is een prima bijkomstigheid van zo’n beurs: je gaat er toch anders door kijken. Maar op een gegeven moment vliegt vroeger me aan en wil ik naar buiten. Op weg naar de uitgang passeer ik een kraam waarvoor een man staat die opzienbarend dik is. Hij verzamelt zichzelf, zal ik maar zeggen. Zij strak gekuifde haar is zwart geverfd en hij heeft forse bakkebaarden. Hij draagt een zwarte leren jas en als hij zich een beetje omdraait zie ik dat hij een T-shirt aan heeft waarop het glimlachende hoofd van Elvis Presley staat afgebeeld. Ik begrijp wat zijn passie is. Hij pakt een beeldje van Elvis, de jonge Elvis, swingend in het zwart, Elvis uit een tijd met een andere toekomst. Ik haast me het grijze novemberlicht in.