Aandacht

Moeilijk kan ik twee dingen tegelijkertijd doen. Vrouwen die ik ken, zeggen dat dit typisch voor mannen is. Irriteert me een beetje. Ik denk niet zo in dat soort oordelen. (Ook als ik iets niet kan vinden: ‘Mannen kunnen niet zoeken.’ Bah!)
Maar ja, het is deels wel waar. Ik kan niet van alles op mijn mobieltje lezen terwijl ik ook een gesprek voer. Of me in de krant verdiepen terwijl ik ook in de gaten houd wat er op televisie te zien is. Of in de supermarkt tomaten staan te wegen en ondertussen antwoord geven op de vraag: ‘Hoe gáát het nu met je?’
Ik heb er geen verstand van, maar het lijkt me voor je concentratievermogen beter als je je met één ding tegelijk bezighoudt. Misschien is dat nogal ouderwets, maar je concentratievermogen is iets waarin je moet investeren. Op de allereerste plaats met aandacht.
Omdat ik min of meer alles lees wat me onder ogen komt (tijdrovende afwijking), nam ik kennis van een probleem dat honden hebben. Ze vinden het moeilijk uitgelaten te worden, terwijl hun baasjes met hun mobieltje in de weer zijn, dus geen aandacht voor hen hebben. Daardoor voelen ze zich minder veilig. 
Ik woon in een autovrije straat. De hondenbezitters uit de buurt weten die straat te vinden, vooral in de vroege ochtenduren. Ik lees dan aan de keukentafel de ochtendkranten en kijk zo nu en dan naar buiten, want daar kan ook veel gebeuren. Nooit zie ik géén hond, met aan de andere kant van de lijn een slaperig baasje. 
Na het artikel over de problemen van honden ben ik erop gaan letten. Zeg maar: onderzoekje. Zeven van de tien vindt het mobieltje boeiender dan de dynamiek van de huisvriend. Ja, dan gaat er iets fout in de hoofden van de honden. Met kinderen is het net zo.