Avontuur

Gelukkig weet ik op tijd dat we in de Nationale Aardappelweek zitten. In mijn omgeving is de aardappel een underdog geworden. We eten hem wel, zo nu en dan, maar dan zijn we in een behoudende stemming. Pasta, rijst, salades in diverse verschijningsvormen, dat allemaal wel.
Als er bezoek komt eten, verontschuldig je je soms: “Misschien heel raar, maar ik heb er gebakken aardappelen bij gemaakt.” 
Misschien nog raarder is dat het bezoek opgetogen begint te kijken: mmm, gebakken aardappelen! Dat krijgt het bezoek niet zo vaak en het komt er nauwelijks toe die zelf te bereiden.
Patat mag dan weer wel en je doet lekker losjes wanneer je dat in een restaurant bestelt. Je krijgt gemarineerde wangetjes van een uitheemse vis op een bedje van geheimzinnige Slavische sla en daarbij dus patat vragen. Kan! Met mayo ja! Ze zijn daar dol op vreemde vogels onder de clientèle.
In mijn kindertijd waren aardappelen de normaalste zaak van de wereld. Ons dagelijks houvast. Totdat onze moeders (die kookten immers) van de damesbladen ‘op avontuur in eigen keuken’ moesten, de opkomst van de spaghetti en macaroni. Veel van onze vaders werden daarna ook andere mannen. 
En niet te vergeten de onstuitbare aantrekkingskracht van de Chinese en Indonesische keuken. De aardappel kon daar niet tegenop. Werd een beetje suf ding.
Behalve in de aspergetijd! Nu dus! Met boterjus eroverheen. Eitje ernaast, ham voor de liefhebber. Asperges kunnen niet zonder. De tijd bij uitstek om aan de herwaardering van de aardappel te gaan werken. Opnieuw op avontuur in eigen keuken! Maar natuurlijk niet al te gek doen, waar daar kan de aardappel niet tegen.
We helpen de boeren bovendien. Ja, iedereen kan er rustiger van worden.