Chicago

Nu de rook lijkt te zijn opgetrokken, nee, misschien is het nog iets te vroeg: over een tijdje wordt er teruggeblikt op het geweld in Overasselt en krijg je de vraag, van een wijsneusje uit de jongste generatie: ‘Hoezo wildwesttaferelen?’
Stoer woord met een gevaarlijke uitstraling, wildwesttaferelen. Je moet antwoord geven op de vraag, want dat probeer je bij alle vragen te doen: ‘Nou, in Overasselt kwamen dus ’s nachts ineens…’
‘Overasselt ligt toch in de buurt van Nijmegen, in het oosten?’
‘Ja, maar toch zeggen we wildwesttaferelen.’ 
Je steekt van wal. Dat ooit een groot deel van Amerika het wilde westen werd genoemd. Daar reden rusteloze mannen rond en die brachten koeien van het ene gebied naar het andere: cowboys. Maar min of meer alle mannen waren cowboys. Paar uitzonderingen: een kapper was een kapper, een kruidenier een kruidenier en, belangrijke functie, een begrafenisondernemer begrafenisondernemer. Verder was iedereen cowboy, in de grote steden niet, maar die hoorden er niet bij. Cowboys vochten tegen indianen en ook behoorlijk tegen elkaar. Als hen iets niet beviel kwamen ze in groepsverband met iedereen korte metten maken en daarna gingen ze drinken in het dorpscafé, de saloon, en daar vochten ze vaak nog een beetje door, waarbij er veel meubilair kapotging.
Wildwesttaferelen.
‘Dus in Overasselt…’
‘Ja, ze noemen het zo, wildwesttaferelen, maar je kunt beter zeggen dat Overasselt even op Chicago leek, eerste helft vorige eeuw, Daar hadden gangsters het voor het zeggen.’
Terwijl je dat zegt ben je opgelucht dat Overasselt gewoon weer Overasselt is.
Hoewel: helemaal als vanouds wordt het daar nooit meer.
Misschien spreken we binnenkort van Overasseltse taferelen.