Daarom

Net als bijna ieder kind had ik destijds veel waarom-vragen. Die vragen bleven zich ook daarna aandienen, maar naarmate je ouder wordt, houd je ze vaak voor je of probeer je die zelf te beantwoorden. Dat laatste deed je als kind niet, ook omdat je niet wist hoe dat moest, ergens antwoorden zoeken of antwoorden bedenken.
Vandaar dat je de vraag er gewoon maar uitgooide: ‘Waarom…?’
Mijn ouders hielden ervan als ik vragen stelde, maar dat was niet overal zo. Je kwam ook weleens buitenshuis met een waarom-vraag.
Er waren best veel vervelend antwoorden mogelijk, bijvoorbeeld: ‘Daarom!’
Of, ook heel erg: ‘Daar kom je later wel achter!’ Heel veel ging er later gebeuren, antwoorden krijgen, dingen doen waarvoor je nu nog te jong was, ja, later werd het een volle boel.
Er was ook nog een ander antwoord: ‘Omdat het zo hoort.’
Kon ik niets mee. Ik wist dat je er niet tegenin moest gaan, want wat zo hoorde, hoorde nu eenmaal zo, maar ik vond het nogal abstract. (Voor abstract zal ik toen een ander woord hebben gehad.) Wie zei dat dan? Wie bepaalde wat hoorde?
Ik was nog niet in het stadium waarin ik het allemaal zelf wilde uitmaken, maar ik voelde wel iets tegendraads de kop opsteken.
Ik las dat premier Jetten dinsdagavond zei dat hij vindt dat partijen horen samen te werken. Ja, als het goed is wel, want in principe hebben al die partijen één doel: ervoor zorgen dat zo uitstekend mogelijk gaat met het land. Maar dat is niet zo, dat doel is er niet.
Maar de premier zegt dat voor de zekerheid, want hij heeft al die samenwerking nodig. Ook al moeten er dan wel, let op, constructieve krachten zijn. 
Waarom is de heer Jetten niet de leider die het land nodig heeft? De leider op wie we rekenden?