Deur

Om redenen die misschien interessant zijn, maar die ik niet kan uitleggen, bezocht ik eergisteren in het zuiden van Frankrijk een protestante kerkdienst. Protestant is misschien een iets te vage aanduiding, maar ik kan er niet meer van maken. Het was de vierde in mijn leven. De laatste keer was lang, lang geleden.
Een opmerkelijke bijeenkomst vond ik het. De dominee was een volle vrouw die zich soepel en ook graag bewoog. Ze zag eruit alsof ze zich zojuist intens had beziggehouden met het grondig reinigen van een interieur en haar borstelig haar was van voren paars.
De kerk was niet erg vol en zij deed haar best haar publiek krachtig te betrekken bij de bijeenkomst waarover zij de leiding had. Als ze zong, wat ze vaak deed, keek ze iedere aanwezige om de beurt dwingend aan. Je kon het nauwelijks maken niet mee te zingen.
Ik kende geen enkel lied. In één gezang (nr 181, Cherchez d’abord) kwam heel vaak het woord alleluia voor en toen haar blik en de mijne elkaar kruisten, bleef ze me zo lang aankijken tot ik net deed alsof ik alleluia zong. Ik playbackte het, want mijn stem was niet in goede conditie.
Een paar meter rechts van haar stond een deur, een losse deur, dus niet een deur in een muur of wand, nee, alleen maar een deur, net zo paars als het voorste gedeelte van haar haar. Wat de functie van de deur was, werd laat duidelijk. Pas toen ze een vrouw naar voren riep. Die stak een kaars aan, stelde zich vervolgens achter de deur op en klopte aan. De dominee deed open en begroette haar verrast. Dat was het.
Toen de dienst afgelopen was, stelde de dominee zich buiten voor de uitgang op en gaf iedereen een warme hand. Mij ook. Ik wenste haar succes, wat ik al gauw doe.