Eclipsbrilletjes

Wanneer ben je gek? In de straten zijn steeds meer verwarde personen te zien. Zijn dat allemaal gekken? Gisteren hoorde ik op het journaal dat er voor mensen met een psychiatrische aandoening steeds minder zorg of nazorg is. Zijn dat ook allemaal gekken? Onlangs hoorde ik op de markt een vrouw zeggen: ‘Ik ben eigenlijk heel gek mens.’ Hoor ik vaker, vaker vrouwen dan mannen. Misschien zijn vrouwen vaker een gek mens dan mannen. Ik weet het niet, heb er geen verstand van.
Als je gek bent, ben je dan ziek in je hoofd, of is het erger? In mijn kindertijd zei men soms over iemand: ‘Ja, die is rijp voor Venray.’ Ik wist eerst niet wat er bedoeld werd, maar toen hoorde ik dat daar een groot gekkenhuis stond. Ja, zo heette het. ‘Psychiatrische inrichting’ kwam niet in je op.
Volgens mij zegt er niemand meer gekkenhuis. Is ook beter van niet. Er zijn meer mensen gek dan ze van zichzelf weten, maar daar leren we gewoon mee leven. Het wordt een probleem als het lastig wordt, terwijl je je ook kunt afvragen wat lastig is. Als je gelooft in een samenleving, geloof je ook dat alles een kwestie is van geven en nemen en accepteren. En van mededogen, zorgzaamheid en aandacht.
Dacht dat ze allemaal uitverkocht waren, maar gisterochtend hoorde ik een verkoper van eclipsbrilletjes zeggen dat hij dadelijk een gekkenhuis verwachtte. Was het bij zijn collega’s de afgelopen dagen ook: een gekkenhuis.
Er is vaker sprake van een gekkenhuis: in de postsorteercentra rond de kerstdagen bijvoorbeeld.
Vreemd dat er nog nooit gekken zijn opgestaan die zeggen dat ze dat kwetsend en demoniserend vinden.
Hoewel: als ik gek was, zou het met niets kunnen schelen. Vorm van erkenning. Maar ik ben een makkelijke gek.