Ernstiger

Eerder deze week las ik in deze krant een stuk waarboven stond: Buitenspelen maakt vrolijk, maar wie doet het nog?
Schuin aan de overkant is een pleintje waar bij mooi weer erg jonge kinderen zijn, zandbak, klimrek, glijbaan, kleine fietsjes. Aan de zijkanten staan banken. Daarop zitten volwassenen die toezicht houden, en misschien denken ze ondertussen aan hun eigen prille jaren. Of hebben ze ook zin weer te gaan spelen, maar ja, dat kan niet meer, die tijd is voorbij. Sporten mag natuurlijk nog, maar met een schepje in de zandbak, nee, daar kan geen sprake meer van zijn.
Dadelijk zijn die kinderen te oud voor dat soort pleintjes en komen de schermen in hun leven. Dan verdwijnen ze uit zicht en gaan nogal verdoffen. In de pleintjestijd hebben ze leren praten, maar ze krijgen steeds minder zin in woorden. En wat er buiten de deur gebeurt, is een wereld waarin ze nauwelijks wat te zoeken willen hebben.
Ik maakte vroeger al niet zo makkelijk contact en was dan ook geen fanatiek buitenspeler, maar vond wel dat er veel te zien was en dat probeerde ik ook te zien. Ik verwonderde en verbaasde me graag.
Wanneer ik door mijn buurt loop, zie ik inderdaad bijna nooit kinderen op straat. Wel kinderen die geheel verzorgd naar school worden gebracht, maar geen spelende. Dat is toch levendigheid die je mist, en je wordt er als ex-kind misschien ook ernstiger van dan de bedoeling is.
Ik weet maar al te goed dat je tegen een kind niet moet roepen: ‘Ga ‘ns lekker buiten spelen!’ want van dat bevel kun je neerslachtig worden. De deur uit gaan, die achter je horen dichtvallen en dan om je heen kijken. Vaak is er veel meer buiten dan je aankunt en het lukt je niet te wennen aan de vraag: Wat nu?