Fluitje

We hebben het er nauwelijks meer over en wanneer toch doen we een beetje lacherig: het noodpakket in ieder huis. Wanneer het aan de overheid ligt, zeg ik er meteen bij. Zelf zijn we niet zo met rampzaligheden bezig. Ben kwijt hoe de overheid ons er ook alweer van probeerde te overtuigen.
Maar hoe dan ook: tussen slaap- en badkamer staat hier, verscholen onder een wasrek, een rugzak met van alles erin. Ook contant geld. En niet te vergeten een fluitje voor wanneer we onder het puin bedolven liggen.
Over dat fluitje heb ik even moeilijk gedaan: ‘Waarschijnlijk komt er geen puin waaronder we op een fluitje moeten blazen. Bovendien: als meer mensen zo’n fluitje hebben, zien de hulpverleners door de bomen het bos niet meer.’
Had geen zin. Fluitje moest er komen! Ik heb nog even geopperd dat we het fluitje eigenlijk altíjd bij de hand zouden moeten hebben, want als het in die rugzak zit…
‘Ja, nu weten we het wel dat jij dat fluitje onzin vindt.’
Telkens als er een zin begint met ‘Ja, nu weten we het wel’, ga ik een straatje om.
Er is nieuwe informatie over het noodpakket. Komt van Instituut Clingendael, een autoriteit van heb ik jou daar. Het oorspronkelijke noodpakket zou toereikend moeten zijn voor 72 uur calamiteiten. Is te kort! Moeten 8 dagen zijn, dus méér blikken. Ook met knakworsten.
Voornaamste probleem wordt blijkbaar langdurige regenval met overstromingen en zo. Supermarkten raken leeg en kunnen niet 1,2,3 bevoorraad worden. Dus niet de oorlog, op wat voor manier ook, nee, de regen die niet bepaald zachtjes tegen het zolderraam tikt.
Degelijk Hollands onderwerp, regen. Afwatering, dijken. Zijn we sterk in, internationale voorbeeldfunctie. Ministerie voor Regen, snel graag.