Functioneren

Wanneer iemand zegt dat iets de gewoonste zaak van de wereld is, staan mijn hakken meteen in het zand. Er is maar heel weinig de gewoonste zaak van de wereld, ook omdat er haast niets gewoon is. Gewoonste zaken van de wereld zijn vaak saai. Saai mag natuurlijk, maar liever niet, behalve als je een schreeuwende behoefte hebt aan vervlakkende rust.
Gisteren verweet iemand me dat ik niet had meegewerkt aan wat een gewoonste zaak van de wereld is. Ik had een afspraak, zat te wachten in een café, klein uurtje, en ging toen maar weer naar huis waar altijd veel te doen is. Later op de dag sprak ik degene met wie ik die afspraak had en die zei: `Je hebt mijn appje toch wel gelezen?’
Ik had die dag nog geen enkel appje gelezen, soms heb ik daar helemaal geen zin in. Het woord `appje’ kan me trouwens licht neerslachtig stemmen.
In het appje dat ik niet gelezen had, stond dat de afspraak niet door kon gaan `wegens onvoorziene omstandigheden’. 
Veel dagen bestaan uit nogal wat onvoorziene omstandigheden, grote en kleine, en ik houd er daarom niet van die typering als excuus of smoes te gebruiken.
Moet ik om sociaal te functioneren regelmatig naar mijn appjes kijken? Niet zelden vergeet ik mijn mobieltje mee te nemen: sta ik dan op achterstand?
Ik weet dat verzet zinloos is, maar toch voel ik het. Dat gevoel geeft me weer een ander gevoel: dat ik oud, in ieder geval ouderwets ben. Lukt me niet te beoordelen of ik dat erg moet vinden.
Gisteren stond in deze krant dat je in Arnhem een cursus kunt volgen in je omgang met de smartphone. Lijkt me van het hoogste belang, terwijl het jammer is dat het moet, wat ook zo zou zijn wanneer er een cursus Beleefdheid bestond. Of een cursus Attent Gedrag.