Geconcentreerd

Soms had iets belangrijk kunnen zijn, terwijl het dat niet werd. Valt in veel gevallen ook niet meer terug te draaien. Zo was ik graag een muzikaal kind geweest. En niet zo’n beetje muzikaal ook, zeg maar een toptalent.
Dat was er allerminst aan de hand. Ik blies een zwak partijtje mee op de fluit in de schooldrumband, maar dat was te pover voor woorden. Of ik toen de ambitie had er meer van te maken, weet ik niet. Nu is het een beetje achteraf gepraat.
Talentvolle muzikale kinderen maak je soms in concertzalen mee. Jaar of tien en dan al wereldberoemd. Maar in het wild zie je ze zelden. Ja, ik hoor de buurjongen dikwijls op de piano spelen, min of meer in de Keith Jarrett-sfeer, maar hij is volgens mij te verlegen om ermee in de openbaarheid te treden.
En op Koningsdag natuurlijk. Er zijn dan ouders die hun muzikale kind naar de straatkant duwen waar het een mopje op viool of klarinet ten gehore moet brengen. Zelf gaan ze achter een naburige boom staan om te controleren of het repertoire in de smaak valt. Munten moeten in een grappig bekertje tuimelen.
Op de brug hier een eindje verder staat de laatste dagen een jongen, echt niet ouder dan veertien, op de trompet te blazen. Normaal zitten daar introverte Oost-Europese musici met een accordeon melancholiek te wezen, maar de jonge trompettist heeft al een kleine week de ruimte. Misschien vonden de Oost-Europese mannen het te warm of zijn ze op vakantie in Oost-Europa.
Hij blaast te hard, zoekt nog niet echt de nuance op, maar je hoort dat het uitstekend is. Hij speelt geconcentreerd, de wereld om hem lijkt hij niet mee te maken.
Ik kijk en luister naar de jongen en ben getuige van een belofte. Dat raakt me. Wat kunst moet doen.