Gedrag

Boven een artikel in deze krant zie ik zaterdag staan: Invoering vuurwerkverbod kent nog haken en ogen.
Neem ik meteen aan en ik snap ook dat er best andere mogelijkheden zijn dan die we in de nacht van woensdag op donderdag meemaakten, maar toch: moet het niet beginnen met een enorm NEE en daarna een hele tijd niets en dan eens kijken of er ruimte is voor uitzonderingen? Maar eerst dat enorme NEE. Wie kan daar nog moeilijk over doen, behalve de ontremde landgenoten die van de jaarwisseling oorlog maakten en over wie we de dagen erna weinig hoorden?
Je zou toch verwachten dat de premier, om maar eens iemand te noemen, op televisie een duchtige toespraak hield. Of de minister van Binnenlandse Zaken. Of van Justitie. Laten we zeggen: iemand van de overheid of wat daarvan over is.
De wereld om ons heen kijkt met verbijstering naar wat hier qua feestelijkheid wordt klaargespeeld, maar intern komen er weinig reacties die hout snijden.
Wel is er weer dat gemiep over compensatie voor de handelaars in vuurwerk, als dat vuurwerkverbod ingaat. De vergelijking gaat niet helemaal op, maar stel dat het ergens in de wereld vrede wordt, moeten dan ook de wapenhandelaars gecompenseerd worden?
In NRC las ik een interview met burgemeester Bruls van Nijmegen die graag een maatschappelijke discussie over ons gedrag ziet: `Wat voor land willen we zijn? Het is het moeilijkste wat er is, maar het is wel de structureelste aanpak die we kunnen bedenken. (…)
Dat gaat over gedrag en hoe je denkt dat je in een samenleving kunt functioneren.’
Ja, daar zou het iedere dag en overal over moeten gaan. De samenleving mag het niet verliezen van die veel te grote grauwe groep die lak heeft aan die samenleving.