Geruststellends

Hoewel ik nauwelijks iets met kabouters heb, voel ik lichte hoofdpijn als ik lees dat ze overal in het land door vandalen aan diggelen worden geslagen. In kabouterbossen. Wist niet dat ze bestonden, maar goed dat het wel zo is. Daar lopen dus mensen doorheen die de boel vernielen. Dat veroorzaakt voldoening die verder door niemand te begrijpen is.
Past ook bij de staat van het land waarin veel mensen niet tegen weerloosheid kunnen. Of het waar is wat ik nu schrijf, weet ik niet, misschien is het alleen maar mijn eigen diepe zorg.
Klopt niet helemaal dat ik nauwelijks iets met kabouters heb. In mijn warme herinneringen aan mijn grootvader wel, een stille man die een avontuurlijke tuin had waarin drie kabouters stonden opgesteld. Als kind verheugde ik me altijd op dat tafereel.
Die kabouters hoorden ook bij de kleine wereld die hij in zijn hoofd had. Daarover zei hij niet veel, hij was een stille man die meestal glimlachend naar de mensen en de dingen keek. 
Hij wandelde graag en soms liep ik met hem mee. Ik leerde dat je heus niet de hele tijd hoefde te praten. Als je zwijgend bij elkaar kunt zijn zonder dat je je daarbij ongemakkelijk voelt, heeft dat iets moois, ja, geruststellends. Soms wees hij naar een vogel die opvloog en dan keken we die na. Daarover zei hij van alles zonder het te zeggen.
Op mijn manier leefde ik mee in zijn kleine wereld. De kabouters in zijn tuin hoorden daar ook in thuis. Ik zag hoe hij ze zo nu en dan schoonmaakte, met een rood doekje. Was meer dan een handeling. Die kabouters waren poppen, dingen, maar je kunt ook contact met de dingen hebben. Het is maar waarin je wilt geloven.
De staat van het land had hem niet woedend gestemd. Wel bedroefd, zeer.