Geschikt

Misschien is de tijd er nog niet rijp voor. Kan ook zijn dat het een gepasseerd station is. Ik heb het over een ministerie waarvan ik weleens droomde, een droom die ik me bleef herinneren: het Ministerie van Emotionele Zaken. De bewindspersoon die over dat ministerie gaat, moet na ieder essentieel debat, waarin het er meestal fel aan toegaat, een slotwoord spreken. Dan gaat het niet over vóór of tégen dit of dat, nee, een kort verhaal over een verzachtend moment, een herinnering aan een ongekend uitzicht, dat het om een sámenleving gaat, het mag allemaal, als het maar boven het debat uitstijgt, over al die meningen en meninkjes heen, al die grote en kleine belangen, al die steken onder water en valse complimenten. En de interruptiemicrofoon blijft uit.
Voel me voor heel weinig geschikt, maar nu denk ik: als ik werd gevraagd, zou ik het doen. Hoef helemaal geen groot gebouw of veel personeel, ook geen speciaal briefpapier of een auto van de zaak, allemaal niet nodig.
Van de heer Jetten hoorde ik dat de ministers van zijn kabinet goed moeten kunnen luisteren, een positieve uitstraling hebben en liever geen ego. En ook de bereidheid om de haverklap koffie te drinken.
Vooral de afwezigheid van een ego stemt me gealarmeerd. Ik bedoel: je bént iemand en daar moet en wil je het mee doen, je kunt niet anders. Wat blijft er van je over als je dat beroepsmatig moet ontkennen.
Aan een positieve uitstraling kun je werken. En goed kunnen luisteren is meestal een kwestie van je mond houden. Die tuttige kopjes koffie zijn voor lief te nemen. Maar ja, dat ego.
Over nogal wat ego’s is veel fascinerends te vertellen. Ook veel inspirerends. Zie je, taak voor de Minister van Emotionele Zaken!