Groen

Rekeningen die ik moet betalen, spaar ik altijd even op. En ondertussen probeer ik er zo min mogelijk aan te denken. Ze liggen op een uithoek van mijn bureau en bovenop dat stapeltje heb ik een boek met humoristische verhalen gelegd. Wanneer ik dat boek zie, moet ik glimlachen.
Als ik vind dat het tijd wordt voor die rekeningen, ga ik er een beetje gewichtig voor zitten. Ik wil me thuisbankier voelen, een woord dat zo zwaar is dat ik het niet over mijn lippen krijg. Ik doe nog net niet mijn zondagse pak aan.
Voor alles waartegen ik opzie, bedenk ik rituelen die meestal onzinnig zijn. Wanneer ik het geld heb overgemaakt, noteer ik op de rekening de datum van die dag. In groene inkt. Niet alleen omdat ik groen een prettige kleur vind, maar ook omdat ik zo groen licht aan de rekening geef. Ik praat hierover met niemand, want het zijn van die rituelen die je alsjeblieft voor je moet houden.
Ik probeer nooit te lang na te denken over de bedragen op de rekening, want dan komen er krasjes op mijn humeur. Soms wel. Dan zie ik staan: Inclusief 2,50 toeslag betaalmethode.
Ik probeer iets te denken, maar weet niet goed wat. Iets in de trant van: waarom moet ik betalen voor wat ik betaal?
Zeurderige vraag. Een thuisbankier met kop en staart moet lak hebben aan dat soort kwestietjes. Die steekt een sigaar op en gaat beschaafd hoestend door naar de volgende rekening.
Hé, daar staat onder het bedrag nog een bedrag met daarachter: servicekosten. Ik moet daar maar niets van denken, maar doe het toch: door te betalen betaal ik toch al voor de service die het bedrijf biedt.
Zal ik als betaler ook servicekosten in rekening brengen?
Even later haast de thuisbankier zich gretig naar het buurtcafé.