Gunnen

Of ik het me goed herinner, weet ik niet, maar volgens mij is het een bellenblazende dwerg die bezoekers van de grootse kerstshow in een tuincentrum meteen na binnenkomst zien. Misschien doet die dwerg wat anders, maar wel iets in die sfeer. Is trouwens geen echte dwerg, maar van kunststof. 
Die kerstshow begon op 1 oktober al en in deze krant las ik een kort gesprek met twee bezoeksters die zeiden dat de dwerg hen ontroerde. Ik vind ontroering een belangrijke emotie, maar dat die veroorzaakt kan worden door een bellenblazende dwerg, was niet in me opgekomen. Kán blijkbaar.
Gisteren las ik wat Lobke Samallo van Intratuin hierover zegt: ‘Onze kerstshows zijn een beleving en we gunnen het de mensen om hier al vroeg van te genieten.’
Altijd deins ik terug bij het woord beleving. Bedoeling van Intratuin is natuurlijk dat ‘de mensen’ zoveel mogelijk kerstspullen kopen. Begrijpelijk, het is een bedrijf. Die beleving stemt ‘de mensen’ qua koopgedrag licht ontremd, want zo’n beleving willen ze thuis ook best aanrichten. Daarom zullen we snel huizen vol kerstversiering zien, eerder dan vorig jaar, en toen was het ook al vroeg.
Tuk op beleving rommelen we nogal met ons tijdsbesef. Nog niet zo lang geleden stonden de oliebollenkramen er pas in de eerste helft van november. 1 oktober is echt te vroeg. Laten we eerst de herfst op volle kracht meemaken en als het niet regent, is dat ook een beleving die ons zacht stemt, geen beleving die in elkaar wordt gezet, maar ons zomaar overkomt. We weten weer dat veel voorbijgaat en straks weer opnieuw begint. Je moet jezelf wel de ruimte geven daarbij stil te staan.
We hebben veel te veel haast, bang minder te beleven dan waarop we recht hebben.