Hondje

Nog steeds zijn er dingen waarvan ik niet weet hoe ze genoemd worden. Meestal in de gereedschapssfeer. Is niet erg, maar ik heb altijd het gevoel dat ik meer in mijn omgeving thuishoor wanneer ik weet hoe alles heet. Woorden kunnen je helpen je leven te begrijpen.
Nu is het een ding van zacht plastic dat de mondhygiëniste in mijn mond plaatst. Ze klemt het onder mijn lippen, het houdt mijn mond open, zodat ze daarin beter aan het werk kan.
Is niet belangrijk, maar toch wil ik dan weten hoe zoiets heet. Maar ja, ik kan niets meer vragen, want mijn mond is wijd opengezet. Bovendien is de mondhygiëniste afkomstig uit Oekraïne en kent ze nog niet heel veel Nederlandse woorden. En die strooit ze losjes door Engelse zinnen. Haar Engels is ook wat stamelend, ik begrijp niet alles. Maar ze is charmant en goedlachs en dat helpt bij de communicatie.
Zij doet wat ik gewend bent van mondhygiënisten: me vriendelijk een beetje op mijn donder geven. Ik doe immers niet alles goed in de verzorging van mijn gebit. Met behulp van een tandenborstel, demonstreert ze hoe ik ook mijn tandvlees bij de reiniging betrek.
Ik knik instemmend, de enige uiting die mogelijk is.
Ineens geeft ze me een klein hondje van kneedbaar materiaal, wit en met een rode halsband. Ze doet voor hoe je erin kunt knijpen.
`Is voor stress,’ zegt ze.
Ik voel geen stress, maar ik moet daar niet stoer gaan zitten doen. Hoe heet zo’n dingetje? Ja, hondje, maar met het oog op stress is er vast ook nog een ander woord voor.
Als ze klaar is met me, pakt ze het hondje teer uit mijn hand en kijkt me vragend aan. Ik steek mijn duim omhoog, internationaal gebaar: ja, het heeft enorm geholpen!
Tevreden legt ze haar hand op mijn onderarm