Horizon

Even terug naar zondag. Heb net mijn column klaar. Een vriend belt: `Je bent zeker een nieuwe column aan het schrijven.’
Ik begrijp wat hij bedoelt, zeg dat ik er nog niet aan toe ben.
Zojuist is bekendgemaakt dat Brigitte Bardot is overleden. De laatste jaren dacht ik niet vaak aan haar, maar in de eerste fase van mijn leven was dat anders. 
Zonder het fijne van haar te weten, zongen wij, tienjarige jongetjes, een lied waarvan ons maar twee regels bekend waren. De eerste luidde: `Brigitte Bardot Bardot.’ De tweede: `Die heeft ze niet zó, maar zó.’ Bij die laatste woorden was het van belang je handen voor je borst op en neer te bewegen. Was de schunnigste tekst die we kenden en we zongen het meeslepende liedje om de haverklap, zonder dat er aanleiding toe was.
Nou ja, er was de hele tijd aanleiding toe, want Brigitte Bardot, dat zij bestónd, hoorde bij de onbereikbare horizon in onze leventjes in het brave Nederland waar je gewoon moest doen, want dan deed je al gek genoeg. Bijna al onze moeders waren fantastisch, maar met Brigitte Bardot hadden ze helemaal niets te maken. 
De oudere broer van een klasgenoot had onder een grote elftalfoto van NEC een foto hangen van een scène uit En cas de malheur uit 1958. Dat die film zo heette wist ik toen niet, ik zag die pas veel later. Op die foto leunt Brigitte Bardot tegen een tafel. Ze heeft haar rok of jas omhoog getrokken. Daaronder heeft ze niets aan. Ze wordt gadegeslagen door Jean Gabin, eikenhouten naam in de Franse filmgeschiedenis. Aan het gezicht van Jean Gabin valt niets af te lezen, maar wij maakten ons koortsachtig een voorstelling van wat hij zag.
Was een explosie, die foto: er was nog een lange weg te gaan, maar we gingen.