Ingetogen

Omdat ik niets lang geleden vind, kan ik vaak niet zeggen hoe lang geleden ik iets meemaakte wat ik me nog steeds herinner. Herinneringen maken momenten van toen tot momenten van nu.
Was een regenachtige namiddag in de herfst. Ik moest in een radiostudio zijn, in Amsterdam, om een verhaal voor te lezen. Ik was te vroeg, altijd te vroeg, en de deur bleek nog dicht. Ik drukte me zo dicht mogelijk tegen die deur om minder nat te worden. 
Er naderde een man met een gitaarkoffer. Hij groette me vriendelijk en kwam naast me staan, ook zo dicht mogelijk tegen die deur. We raakten in gesprek, hij was een Amerikaan en zei dat hij liedjes schreef. Ik keek naar de gitaarkoffer, zijn naam stond op het etiket van de luchtvaartmaatschappij: J. Voigt.
Ergens rinkelde er een bel, maar niet hard genoeg om gedachten bij die naam te krijgen. We hadden het over de geur van regen en de kleuren van het daglicht, mooi, bijzonder gesprek.
Toen de studio openging, vroeg hij de technicus of hij snel aan de beurt mocht, want hij moest die avond nog optreden. Of ik er ook geen bezwaar tegen had?
Natuurlijk niet en al helemaal niet toen hij begon te zingen. Zijn artiestennaam was Chip Taylor. Hij had grote wereldhits op zijn naam staan, zoals Wild Thing en Angel of the Morning, nummers die iedereen kent, ook al zou je er niet van houden. Hij zong ingetogen, zijn stem klonk breekbaar, hij gedroeg zich weergaloos bescheiden.
Maandagavond overleed hij, 86 jaar oud. Ik weet niet of er deze dagen veel over hem geschreven wordt. Ik verwacht het niet, daarom moest ik.
Wild Thing heb ik ook weleens gezongen, met een gelegenheidsband. Lekker om te doen. Zei ik niet tegen Chip Taylor, die herfstige namiddag.