Kassa

Van geld heb ik geen of weinig verstand. Kreeg ik van huis uit mee. Mijn ouders bleven hechten aan huurwoningen en toen ze een koophuis kregen aangeboden, prachtig huis, unieke ligging, hadden ze geen zin daarover na te denken, wat door mijn vader kwam. Die zei: `Moet ik op zo’n bank gaan praten.’
Heb hun voorbeeld niet gevolgd. Daarom praatte ik soms wel met mensen van een bank en aan het eind van het gesprek vroeg ik of ze op een briefje konden schrijven wat het me kostte. Hoe dat bedrag tot stand was gekomen hoefde ik niet te weten, geen belangstelling voor, wel de behoefte zo beleefd mogelijk te blijven. Heb ik altijd, wat voor- en nadelen heeft.
Over de rol van mij als klant hoef ik verder geen contact. Soms word ik over iets gebeld en zonder dat ik weet wat de bedoeling is, zeg ik: `Het gaat toch goed zoals het gaat.’
De medewerker van de bank vindt dat rare woorden, zo raar dat die niet weet hoe te reageren. Ik schiet te hulp door te zeggen dat ik het druk heb en verder wil met mijn werk. Ons afscheid verloopt rommelig. 
Niet zelden komt er nog wel digitale post. Meestal druk ik die meteen weg, maar soms kijk ik per ongeluk toch. Gisteren was de eerste zin na Beste meneer Verbogt: `Een lekker lentezonnetje…en een extraatje op je bankrekening: Katsjing! Je ontvangt tijdelijks cashback bij het afsluiten van een nieuw product in de categorieën Verzekeren, Creditcard en/of Beleggen.’
Stom, maar ik weet niet wat ze met cashback bedoelenen en dacht: láát me alsjeblieft! Ik bleef echter hangen bij het woord Katsjing! Kende ik niet, ook niemand die het zegt. Katsjing! Zocht het op: woord bootst geluid van kassa na. Ach! Zielig woord dus en enorm uitgumbaar. 
Lentezonnetje is oké!