Keuzes

Hoewel ik Nederland geen gaaf land vind, houd ik er wel van. De typering `gaaf land’ krijg ik niet uit mijn hoofd, waarschijnlijk omdat ik zo verbaasd was dat Mark Rutte er destijds mee kwam, zonder met de ogen te knipperen.
Niemand vraagt het me ooit, maar kan ik de vraag beantwoorden waarom ik blij ben er te wonen? Geen antwoord met kop en staart, maar ik zou met wat details komen, grote details, zoals een Hollandse lucht op een winderige zomerdag, verlichte huizen in de late schemering, bruine cafés die alleen in het Verenigd Koninkrijk overtroffen worden, van die wilskrachtige parmantigheid waarvoor ik verder geen woorden heb, en zo kan ik er best nog een lange lijst van maken. 
Veel vind vreselijk en tragisch, maar ik heb niet altijd zin daar lang bij stil te staan, zeker niet aan het begin van de eerste week van februari.
Waar ik me nooit thuis bij voel, is wanneer ik hoor zeggen `Nederland vindt…’ of `Nederland doet…’. Vaak ben ik blij dat ik daar juist niets mee te maken hoef te hebben.
Vrijdagavond schoot het weer door me heen toen ik de drie partijleiders die tot een akkoord waren gekomen, gezellig in een praatprogramma zag zitten. Op landgoed De Zwaluwenberg, plek waar afgelopen maand veel belangrijks is besproken. Het werd allemaal erg kneuterig en daar is niet altijd iets op tegen.
Ergens in die hartverwarmende sfeer kwam ter sprake waarom het nog een tijdje duurt voordat het koninklijk bordes plaats van handeling wordt.
Natuurlijk omdat er nog veel keuzes gemaakt moeten worden, maar ook vanwege de voorjaarsvakantie! Echt Want: Nederland gaat skiën. En: Half Nederland viert dan carnaval.
Niet: Nederland heeft behoefte aan een nieuwe regering. Ga gauw fietsen!