Koelkast

In mijn directe omgeving is van manosfeer geen sprake. Misschien moet ik zeggen dat die er nog niet in is doorgedrongen. Niet dat we allemaal van die deugneuzen zijn, nee zeg, maar mannen doen niet raar over vrouwen en andersom ook niet. Of ik moet uitleggen wat ik met `raar’ bedoel, weet ik niet.
Als het erover gaat, en dat doet het vaak, moest ik het woord in het begin een paar keer telkens opnieuw opzoeken om te begrijpen waarover ik het moest hebben. Enorm mannelijke mannen dus die geen al te hoge pet op hebben van vrouwen. Zoals superman Jan Cremer vaak zei: ‘Het enige recht van de vrouw is het aanrecht.’ Waarschijnlijk niet zelf bedacht, maar had wel gekund.
Jongens worden erin ondergedompeld, begrijp ik. Aan de jongens in mijn familie merk ik dat nog niet, maar het kan nog komen. Kan geen kwaad me te bezinnen hoe daarop te reageren. 
Er zou een debat over zijn in de Tweede Kamer, over de manosfeer dus, maar dat gaat voorlopig niet door. Mona Keijzer vindt dat ook niet nodig: ‘Dit land loopt volledig vast zonder sterke, stoere mannen. Laten we daar dus een beetje waardering voor hebben.’
Adembenemende woorden waarvan ik meteen uit mijn doen raak. Dat komt door mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Ben ik blij mee, maar kan me ook in de war brengen. Volgens mij ís het land al vastgelopen, maar stel dat het niet zo is, wil ik uiteraard niet dat het gebeurt, maar dan moet ik wel de sterke, stoere man in mij alle ruimte geven. Wat staat me dan te doen?
Mona Keijzer vertelt over haar koelkast. Doe moest het huis uit. Lukte haar niet alleen: ‘Daar heb je stoere, sterke mannen voor nodig.’
Zie je, daar heb je het, zonder dat ik kan zeggen wat je precies hebt. Dat is het punt, denk ik.