Kopje

Soms kan koffie er zwaar in gaan hangen. Gistermiddag stond de loodgieter voor de deur. Hij zei dat ik bofte dat hij een gaatje had kunnen vinden, want het was `een gekkenhuis’. 
Ik ben een groot voorstander van loodgieters die gaatjes kunnen vinden. Ik had immers ook last van een gaatje. In het dak. Lekkage. Was blij dat ik dat helder kon uitleggen. Je kunt immers niet altijd woorden vinden voor defecten en ongemak. Bij de huisarts is dat soms ook zo.
De loodgieter knikte, zei dat hij ernaar ging kijken, maar niet kon garanderen dat het probleem vandaag zou worden opgelost en toen: `En dan is er koffie.’
Ik haastte me naar het apparaat. Mensen die in huis wat moeten herstellen, willen eerst koffie. Maar het is niet de bedoeling dat ze die in hun eentje aan de keukentafel opdrinken, nee, je moet erbij zitten en naar van alles luisteren waarvoor je helemaal geen tijd hebt. Misschien hebben ze wel gelijk: een pauze in de dag kan geen kwaad, de boog hoeft niet altijd gespannen te zijn. 
Soms verkondigt de vakman (m/v/x) standpunten waartegen je verzet voelt, maar het is beter dat voor je te houden, want de rekening kan er feller door worden. Bovendien heeft niemand er iets aan.
Ik bied altijd nog een koffie aan, want ik wil niet te boek staan als een zuinige zonderling. 
`Graag meneer, op één been kun je niet staan.’
De nieuwe bewindspersonen laten om de haverklap weten vaak koffie te gaan drinken met de oppositie om over hun plannen praten. Kopje koffie hier, kopje koffie daar. Ik zag vaag een televisieprogramma waarin ze op een plein koffie stonden te drinken, terwijl ze zo gezellig mogelijk duidelijk maakten hoe ze dachten over de nabije toekomst. 
En vandaag wordt het menens.